Postanowienie II AKzw 278/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 278/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant - M. K. po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego P. G. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2296/13/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kary skazanemu P. G.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego P. G. na uwzględnienie nie zasługuje. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że okoliczności wskazane przez skazanego P. G. nie są na tyle doniosłe, aby uzasadniały udzielanie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Powyższy wniosek, znajdujący oparcie w analizie całości zgromadzonego przez Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, odpowiada zasadom wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego --- STRONA 2 --- rozumowania. Uzupełniając wywody poczynione przez Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że instytucja przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności stanowi wyjątek od zasady jej nieprzerwanego wykonywania. Z uwagi na to przesłanki udzielenia przerwy powinny być interpretowane ściśle, a jej udzielenie może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Wskazać również należy, że podejmując decyzję procesową w przedmiocie udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności należy mieć na uwadze to, iż orzekanie sądów w postępowaniu karnym ma na celu przede wszystkim wymierzanie sprawiedliwości, a nie ochronę rodziny. Dobro rodziny jest wprawdzie wartością konstytucyjną, co wynika z art. 71 Konstytucji RP, jednakże adresatem tej dyrektywy jest przede wszystkim Państwo, które dobro rodziny powinno uwzględniać w swej polityce społecznej i gospodarczej (por.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2002 r., II AKz 62/02, KZS z 2002 r., z. 3, poz. 22). W tym kontekście uznać należy, że ważne względy rodzinne uzasadniające udzielenie przerwy w odbywaniu kary to okoliczności prowadzące do uznania za szczególnie ciężką sytuacji życiowej najbliższych członków rodziny skazanego, która zarazem nadaje się do poprawienia przez obecność skazanego i jego osobiste starania (por.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2007 r., II AKzw 292/07, KZS z 2007 r., z. 5, poz. 48). Zwrócić również należy uwagę na to, że fakt orzeczenia kary pozbawienia wolności i wprowadzenia jej do wykonania jest zwyczajną konsekwencją popełnienia przestępstwa zagrożonego tą karą. Natomiast pozbawienie wolności członka rodziny zazwyczaj prowadzi do pogorszenia sytuacji jego najbliższych. Okoliczność, że skazany ma ograniczoną możliwość udzielenia pomocy najbliższym w ich sprawach życiowych z uwagi na pozbawienie go wolności, jako stanowiąca normalną konsekwencję odbywania kary, nie uzasadnia sama w sobie udzielenia przerwy w karze w celu np. bieżącej opieki nad najbliższymi, czy uzyskania środków finansowych. Członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe, a jednocześnie ich sytuacja jest na tyle trudna, że zagrożony jest ich byt, uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy w karze, o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może prowadzić do poprawy sytuacji jego najbliższych. Dopuszczając się popełnienia przestępstwa P. G. powinien był się liczyć z powyższymi okolicznościami. Nie ulega kwestionowaniu fakt, że sytuacja żony skazanego i dziecka pozostającego pod jej opieką jest trudna, jednak nie na tyle aby uzasadniała udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary. H. G. zajmuje wraz z dzieckiem dwupokojowe mieszkanie z łazienką i kuchnią. Żona skazanego zarabia netto 2100zł. miesięcznie. W takim stanie rzeczy nie sposób odmówić słuszności twierdzeniom, że finansowy byt rodziny skazanego jest zabezpieczony, jej członkowie posiadają również zapewnione miejsce zamieszkania. Potwierdzają to okoliczności wynikające z wywiadu środowiskowego,. W powyższej sytuacji uznać należy, że obecność P. G. na wolności nie jest niezbędna, a Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zasadnie przyjął, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przeciwko udzieleniu skazanemu przerwy przemawia również negatywna prognoza kryminologiczna, dająca się wywieźć z wcześniejszego sposobu życia(uzależniony od alkoholu, wielokrotnie karany). Mając na uwadze treść tej prognozy uznać należy, że zachodzi uzasadniona obawa, iż P. G. nie wykorzysta przerwy zgodnie z przeznaczeniem. Tymczasem Sąd Apelacyjny podziela artykułowany tak w piśmiennictwie, jak i judykaturze pogląd, zgodnie z którym przed podjęciem decyzji procesowej w przedmiocie udzielenia przerwy w karze zasadne jest zbadanie czy skazany rokuje wykorzystanie jej zgodnie z deklarowanymi celami (por.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 1999 r., II AKz 512/99, Prokuratura i Prawo z 2000 r., nr 4, poz. 26). Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.