Postanowienie II AKzw 274/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 274/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego R. J. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014r. (V Kow. 2316/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014r. odmówił skazanemu R. J. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego, który zarzucił: 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a. art. 167 w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 1§ kkw poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych sądowych na okoliczność rzeczywistego stanu zdrowia skazanego; b. art. 7 kpk w zw. z art. 1 § kkw poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, opierając swoje ustalenia jedynie na opinii o stanie zdrowia osoby pozbawionej, niepoprzedzoną żadnymi badaniami specjalistycznymi, które w sposób jednoznaczny określiłyby stan zdrowia skazanego i możliwość leczenia i stosowania diety w warunkach izolacji; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie przez sąd, że stan zdrowia skazanego nie jest ciężką chorobą rozumieniu art. 150 § 2 kkw. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności w wymiarze roku. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Ustalenie Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art.153 § 1 kkw, które uzasadniałyby udzielenie przerwy w odbywaniu kary, jest prawidłowe, gdyż zostało dokonane na podstawie świadectwa lekarskiego, z którego wynika jednoznacznie, że skazany - u którego rozpoznano cukrzycę insulinozależną oraz stan po dwukrotnej operacji w latach 2011-2012 z powodu ostrego zapalenia trzustki i niedrożności przewodu pokarmowego, powikłanego niewydolnością wielonarządową - pozostaje pod kontrolą lekarską, w tym diabetologa, i otrzymuje zalecone leki. Rozpoznanie zawarte w tej opinii jest adekwatne do treści obszernej dokumentacji lekarskiej, która została dołączona do wniosku o udzielenie przerwy w karze. Autor zażalenia również nie zarzuca, aby rozpoznanie to było błędne lub niepełne. Podważa jedynie stwierdzenie, że w takim stanie zdrowia skazany może być leczony w warunkach izolacyjnych. Twierdzenie obrony na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego w dniu 24 marca br., że u skazanego rozpoznano inne jeszcze schorzenia (miażdżyca), nie zostało potwierdzone przez więzienną służbę zdrowia. Zażalenie obrońcy skazanego nie wskazuje też w jakim kierunku miałaby zmierzać dalsza ewentualna diagnostyka. Obrona w istocie nie kwestionuje rozpoznania dokonanego przez lekarza ze Szpitala Zakładu Karnego (...) we W., a tylko nie godzi się z zaleconym postępowaniem medycznym oraz oceną stanu zdrowia skazanego pod względem „ciężkości” jego choroby. Zarzuty sformułowane w tej kwestii również nie są zasadne. Twierdzenie, że wydanie opinii nie zostało poprzedzone żadnymi badaniami specjalistycznymi jest chybione o tyle, że nie uwzględnia realiów opieki lekarskiej, jaką uzyskują osoby pozbawione wolności od chwili osadzenia. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie udzielenia świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności z 14.06.2012r. (Dz. U. z 2012r., poz.738) osoby osadzone pozostają pod stałą opieką medyczną i są poddawani badaniom wstępnym, okresowym i kontrolnym (§ 3 w/w rozporządzenia). Skazany pozostaje zatem w zainteresowaniu więziennej służby zdrowia od chwili osadzenia, a nie od czasu złożenia wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary. Wydanie więc opinii na potrzeby postępowania o udzielenie przerwy w karze nie musiało skutkować dodatkowym przeprowadzaniem specjalistycznych badań, a odbyło się zgodnie z wymogami zawartymi w § 16 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie jest niezbędna wiedza specjalna, dla oceny, czy może odbywać karę pozbawienia wolności osoba chorująca na cukrzycę, a w przeszłości poważnie chorująca (dwukrotnie operowana) z powodu dysfunkcji trzustki, o ile zapewni się jej leki i właściwą dietę. Jest powszechnie wiadomym, że osoby takie, przy spełnieniu tych warunków, mogą prowadzić normalny tryb życia. To wszystko otrzymuje skazany, a nadto pozostaje pod stała opieką lekarza ambulatorium i diabetologa (ostatnia konsultacja 04.03.14r.). Nie popełnił więc błędu Sąd Okręgowy nie zasięgając opinii biegłego na te okoliczności. Zażalenie skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu I instancji w tym przedmiocie. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że świadczenia zdrowotne udzielane są skazanym przede wszystkim przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności (art.115 § 4 i 5 kkw), dysponujące również oddziałami szpitalnymi. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.