Postanowienie II AKzw 273/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 273/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. P. syna F. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2176/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2176/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił M. P. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazał, że rodzeństwo skazanego może odciążyć matkę w opiece nad schorowanym ojcem, sytuacja konkubiny skazanego jest zaś stabilna - korzysta ona z zasiłków socjalnych i ma zagwarantowane miejsce zamieszkania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że dla zapewnienia prawidłowego rozwoju dziecka konieczna jest jego bezpośrednia obecność w warunkach wolnościowych. Nadto swoim działaniem mógłby poprawić warunki materialne swoich najbliższych. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze fakt, że skarżący kwestionował ustalenia związane z położeniem swojej konkubiny i dziecka, weryfikacja przyjętego stanu faktycznego związanego z sytuacją jego rodziców stałą się zbędna. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie M. P. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie gdy poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku M. P. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że jego konkubina i dziecko potrzebują jego natychmiastowego wsparcia i pomocy. Konkubina skazanego otrzymuje zasiłki socjalne. Ma również zapewnione miejsce zamieszkania. Może również skorzystać ze wsparcia matki skazanego, z którą zamieszkuje. Jednocześnie podkreślić należy, że pobyt w warunkach izolacyjnych nie wyklucza pośredniego uczestniczenia skazanego w wychowaniu i wpływaniu na rozwój dziecka. Jego obecność w warunkach wolnościowych nie jest zatem bezwzględnie konieczna. Nadto wskazać należy, że skazany nie rokuje wykorzystania przerwy zgodnie z przeznaczeniem. Przed osadzeniem nigdy nie pracował. Wprawdzie obecnie przedstawił promesę zatrudnienia, co jednak nie gwarantuje, że skazany będzie wykonywał faktycznie pracę i potrafił poprawić położenie materialne swoich najbliższych. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.