Postanowienie II AKzw 272/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 272/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. H. syna M. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2156/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2156/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił D. H. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. W pierwszej kolejności do opieki nad babcią skazanego są bowiem zobowiązane jej dorosłe dzieci. Nadto Sąd Okręgowy podkreślił, że babcia skazanego posiada ustabilizowaną sytuację materialną. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany zarzucając, że Sąd I instancji nie uwzględnił wniosków wypływających z wywiadu sporządzonego przez kuratora sądowego. W opinii skarżącego, jego babcia potrzebuje całodobowej opieki, gdyż nie jest zdolna do samodzielnego poruszania się. Przed osadzeniem to skazany udzielał jej wsparcia. Jednocześnie skarżący podkreślił, że jego rodzice nie wrócą do Polski, gdyż ubiegają się obecnie o uzyskanie obywatelstwa niemieckiego. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie D. H. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku D. H. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może udzielić pomocy babci. Uzyskuje ona stałe środki utrzymania, może zatem zatrudnić osobę profesjonalnie świadczącą pomoc osobom starszym. Jednocześnie zauważyć należy, że posiada ona dwóch synów. Wprawdzie obecnie nie przebywają oni na terenie Polski, jednakże fakt ten nie zwalnia ich z konieczności wspierania matki. Obowiązek ten ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r.i o., a od jego wykonywania nie można się zwolnić. Realizacja działań w tym zakresie nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od wypełnienia którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia przez synów babci skazanego. Za taką okoliczność nie można uznać ich zamieszkiwania poza granicami kraju. Jeśli zaś synowie nie chcą wspierać matki osobiście, powinni udzielić jej pomocy materialnej. W świetle powyżej opisanego położenia rodzinnego, skazany nie jest zobowiązany prawnie do opieki nad babcią. Podzielić należy zatem stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu D. H. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.