Postanowienie II AKzw 27/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 27/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. F. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 1138/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1138/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił M. F. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Ojciec skazanego może bowiem korzystać ze wsparcia córki, jak również zwrócić się o pomoc do stosownych instytucji, w tym ośrodka pomocy społecznej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając: - naruszenie art. 153 § 2 kkw poprzez przyjęcie, że sytuacja rodzinna i osobista M. F. nie uzasadnia udzielenia skazanemu 6 – miesięcznej przerwy w karze, gdy tymczasem M. F. jest jedyną osobą, która może opiekować się 78 - letnim schorowanym niezdolnym do samodzielnej egzystencji ojcem E. F., - pominięcie całkowicie przez Sąd oświadczenia skazanego oraz jego obrońcy konieczności dokonania (zgodnie z treścią wyroku) przez M. F. naprawienia szkody na rzecz osób pokrzywdzonych, która to naprawa miała nastąpić dzięki wykonywanym w okresie przerwy prac stolarskich. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu 6 – miesięcznej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie M. F. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku M. F. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może udzielić pomocy ojcu. Skazany posiada siostrę. Obowiązek wspierania rodziców ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r i o. Siostra skazanego nie może zwolnić się z tego obowiązku. Realizacja powyższych działań nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od wypełnienia którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia przez siostrę skazanego, której ten nie udowodnił. Jeśli nie chce ona wspierać ojca osobiście, powinna udzielić mu pomocy materialnej. Niezrozumiałe jest również twierdzenie obrońcy skazanego, że nałożony na skazanego przez sąd obowiązek naprawienia szkody, M. F. miał zrealizować dzięki wykonywanym w okresie przerwy pracom stolarskim. Podkreślić należy, że wywiązanie się z obowiązku naprawienia szkody nie może być uzasadnionym powodem skorzystania z przerwy w karze. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu M. F. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.