Postanowienie II AKzw 269/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 269/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. V. syna R. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2579/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2579/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił M. V. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Matka skazanego korzysta ze wsparcia konkubenta, a nadto może liczyć na pomoc córek. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Opisał on niekorzystną sytuację zdrowotną swojej matki i wskazał na wysokie koszty leczenia, których nie jest ona w stanie pokryć z własnych środków. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie M. V. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach --- STRONA 2 --- wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku M. V. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może udzielić pomocy matce. Uzyskuje ona stałe środki utrzymania, ma zapewnione również miejsce zamieszkania. Wsparcia udziela jej konkubent, korzysta ona również z pomocy jednej z córek. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że matka skazanego posiada dwie córki. W sytuacji, gdy skazany z uwagi na izolację nie może bezpośrednio pomóc matce, to na jego rodzeństwo przechodzi obowiązek wspierania rodziców. Obowiązek ten ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r.i o. Realizacja działań w tym zakresie nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od wypełnienia którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia przez siostry skazanego, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane. Jeśli zaś córki nie będą w stanie wspierać matki osobiście, powinny zatrudnić osoby profesjonalnie świadczące pomoc w tym zakresie. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu M. V. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.