Postanowienie II AKzw 263/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 263/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego J. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 177/14/pr) w przedmiocie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: I utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. kwotę 221,40zł. (w tym podatek VAT) tytułem opłaty za obronę z urzędu. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014r. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na stwierdzeniu, iż zamiar zawarcia związku małżeńskiego przez skazanego nie stanowi podstawy do udzielenia przerwy. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary niezbędnej do zawarcia związku małżeńskiego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie obrońcy skazanego J. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania może być udzielona jedynie z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek ustawowych, do których ustawodawca zalicza: ważne względy rodzinne lub osobiste, powodujące zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny (art.153§2 k.k.w.). Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy nie można im zaradzić. Istotnym jest również by skazany rokował nadzieje, że przerwa zostanie wykorzystana zgodnie z deklarowanym celem. Ustalenia Sądu I instancji, że nie zachodzą warunki określone w art. 153 § 2 k.k.w., które dawałyby podstawę udzielenia przerwy w odbywaniu kary jest prawidłowe. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje motywy zaskarżonego postanowienia, przy czym należy dodać, że ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie braku podstaw faktycznych do udzielenia przerwy w karze (zawarcie związku małżeńskiego nie stanowi podstawy do udzielenia przerwy) oraz prognozy co do wykorzystania przerwy zgodnie z przeznaczeniem są prawidłowe. Zatem należy stwierdzić, że zażalenie obrońcy skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Sąd Apelacyjny podzielając argumenty podniesione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.