Postanowienie II AKzw 2609/19 Dnia 9 grudnia 2019 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w IL Wydziale Karnym w składzie

--- STRONA 1 --- B Sygn. akt II AKzw 2609/19 Dnia 9 grudnia 2019 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w IL Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Robert Zdych Protokolant: Iwona Łaptus po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. D. s. A. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 24 października 2019 r. (sygn. akt III Kow 680/19/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 2 k.pk. oraz art. 1 $ Zk.k.w. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę z wniosku skazanego D. D. o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze. Postanowieniem z dnia 24 października 2019 r., w sprawie o sygn. akt III Kow 680/19/wz, Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze odmówił skazanemu D. D. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Wskazał, że dużo do myślenia dała mu przebyta choroba nowotworowa i zaznaczył, że od czasu powrotu po przerwie w karze bardzo się stara. Chce opuścić zakład karny aby pomóc swojej rodzinie. Jak wynika z treści zażalenia, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sposób procedowania w niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy nie znalazł aprobaty Sądu odwoławczego. Zaskarżone postanowienie należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze. Sąd Okręgowy bowiem nie wskazał żadnych argumentów, które uzasadniałyby podjęte rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera żadnego odniesienia do sytuacji skazanego. Sąd Okręgowy poprawnie i wyczerpująco opisał czym jest warunkowe zwolnienie w polskim systemie prawnym, kiedy może zostać udzielone, a także jakie konkretnie czynniki należy brać pod uwagę przy formułowaniu prognozy kryminologiczno-społecznej (podpierając się również orzecznictwem Sądu Najwyższego). Rzecz jednak w tym, że nie przełożyło się to na przenalizowanie sytuacji skazanego. Warto w tym miejscu wskazać na pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 15 lutego 2001 r. (sygn. akt III KKN 595/00, OSNPK 7-8/01 poz. 5) w którym wskazał on, że:+art. 94 $ 1 pkt 5 k.pkk. i art. 98 $ 1 k.px. nie określają precyzyjnie warunków, którym powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia, tym niemniej w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, iż z istoty uzasadnienia wynika to, że powinno ono wskazywać wszystkie istotne przesłanki, którymi kierował się organ wydający --- STRONA 2 --- . postanowienie, a w konsekwencji powinno wyczerpująco wyjaśniać przede wszystkim podstawę faktyczną postanowienia, a w miarę potrzeby wskazywać także przesłanki prawne. (... Tym samym uzasadnienie powinno, co do zasady, zawierać elementy określone w przepisie art. 424 $ 1 pkt 1i 2 k.p.k., chociaż unormowanie to dotyczy bezpośrednio jedynie uzasadnienia orzeczenia zapadającego w formie wyroku. Wskazane wyżej wymogi dotyczące niezbędnych elementów uzasadnienia postanowienia zyskują na znaczeniu w odniesieniu do postanowień, które zbliżone są w swym charakterze do wyroków, a więc do orzeczeń merytorycznie kończących postępowanie.” (por. również postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2002 r., sygn. akt II AKz 245/02, Lex nr 57033) Tymczasem jedynym merytorycznym odniesieniem się przez Sąd Okręgowy do sytuacji skazanego jest stwierdzenie, że „skazany na warunkowe przedterminowe zwolnienie nie zasługuje”, oraz „skazany jest osobą nie dającą żadnej gwarancji temu, iż podda się rygorom związanym z warunkowym przedterminowym zwolnieniem”. Nie zostały wskazane żadne pozytywne, ani też negatywne aspekty dotyczące skazanego, co dopiero mówić o ich prawidłowej analizie. Takie ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalają w minimalnym chociażby stopniu na dokonanie kontroli instancyjnej i co najważniejsze, nie wskazują czym Sąd I instancji kierował się przy orzekaniu, co jest istotą uzasadnień orzeczeń sądowych. Z tego też względu sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Nie jest możliwe w przypadku niezbadania sprawy przez Sąd I instancji wydanie innego orzeczenia niż uchyłające. Orzekając ponownie Sąd Okręgowy weźmie pod uwagę czynniki przewidziane w art. 77 $ 1 k.k. i konkretnie odniesie je do skazanego D. D.. co znajdzie wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. Niejako na marginesie, Sąd Apelacyjny z urzędu pragnie zwrócić uwagę na dwie kwestie, do których skazany w treści środka odwoławczego się nie odnosi. Po pierwsze, sposób rozpoznania przez Sąd Okręgowy wniosku skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu odbył się z naruszeniem przepisów k.p.k. (k. 8-16). Skazany bowiem złożył stosowny wniosek, który został nie uwzględniony zarządzeniem sędziego w dniu 11 lipca 2019 r. W zarządzeniu tym skazany został prawidłowo pouczony o możliwości złożenia zażalenia. Skazany postanowienie to odebrał 18 lipca 2019 r. i tego samego dnia złożył „ponowny wniosek”, którego treść bez wątpienia wskazywała, że pismo to potraktować należało jako zażalenie, mając na uwadze treść art. 118 $ 2 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. Uchybieniem jest brak nadania temu pismu dalszego biegu i poinformowanie skazanego o prawomocności postanowienia zdnia 11 lipca 2019 r. Po drugie, nie do zaakceptowania jest czas rozpoznania wniosku skazanego o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Wniosek skazanego wpłynął do Sądu Okręgowego 25 czerwca 2019 r., a postanowienie zostało wydane 24 października 2019 r., a więc niemal po czterech miesiącach. W sprawie nie było konieczne podejmowanie żadnej dodatkowej inicjatywy dowodowej przez Sąd, która obiektywnie wpływałaby na przedłużenie postępowania. Opinia penitencjarna, wpłynęła do Sądu Okręgowego 16 lipca 2019 r. i właściwie od tego momentu sprawa była gotowa do skierowania na posiedzenie. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak na wstępie, Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie,