Postanowienie II AKzw 2534/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2534/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. K. na skutek zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2013 roku w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących skutkować jego korektą bądź uchyleniem. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem zmaterializowania się przesłanki z art. 150 § 1 i 2 k.k.w. oraz art. 151 § 1 k.k.w. nie dopuścił się błędu dowolności. Wskazać należy, iż podstawą obligatoryjnego odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności jest tylko taka choroba psychiczna, która jest chorobą ciężką, uniemożliwiającą odbywanie kary. Instytucja ta nie ma zatem zastosowania do innych, poza wymienioną, chorób psychicznych lub innego zakłócenia czynności psychicznych (por: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2001r., w sprawie II AKz 395/01, Lex nr 49356). A zatem, aby stwierdzić, czy zachodzi powyższa przesłanka odroczenia wykonania kary, wymagane są wiadomości specjalne z zakresu psychiatrii, co powoduje konieczność zasięgnięcia opinii biegłych lekarzy psychiatrów (art. 202 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.), co też Sąd Okręgowy uczynił. Jak wynika ze sporządzonej opinii biegłych, u skazanego rozpoznano zaburzenia funkcji psychicznych --- STRONA 2 --- o charakterze nerwicowym, reaktywnym, pod postacią zaburzeń adaptacyjno – depresyjnych, przy czym zaburzenia te nie są chorobą psychiczną. W ocenie biegłych, aktualny stan zdrowia psychicznego skazanego nie stanowi przeszkody do odbywania kary w zakładzie karnym, w którym byłby on objęty leczeniem farmakologicznym i wsparciem psychologicznym. Tym samym, słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, iż schorzenia rozpoznane u skazanego nie są tego rodzaju, aby umieszczenie go w jednostce penitencjarnej mogło zagrozić jego życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2012r. w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności (Dz.U. z 2012r., poz. 738), osadzonym zapewnia się wszelkie niezbędne świadczenia związane z badaniem i terapią psychologiczną, a zatem skarżący będzie objęty odpowiednią opieką lekarzy specjalistów, jak i zaleconym leczeniem farmakologicznym. Z uwagi na to, że skarżący nie podniósł w zażaleniu żadnych konkretnych zarzutów odnośnie ustalenia przez Sąd I instancji braku spełnienia w sprawie przesłanek z art. 151 § 1 k.k.w., Sąd Apelacyjny ograniczy się w swych dalszych rozważaniach do stwierdzenia, iż w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że sytuacja rodzinna i osobista skazanego nie jest tego rodzaju, aby osadzenie go w zakładzie karnym spowodowało dla jego najbliższych zbyt ciężkie skutki. Akceptując argumentację Sądu Okręgowego przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, Sąd Apelacyjny, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 2