Postanowienie II AKzw 252/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 252/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego P. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 3582/13/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kary skazanemu P. W.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu, że natychmiastowe wykonanie kary pozbawienia wolności nie pociąga ciężkich skutków dla skazanego i jego rodziny, pomimo nie podjęcia przez sąd żadnej czynności zmierzającej do ustalenia, czy jest możliwe i w jakim terminie podjęcie leczenia odwykowego w warunkach izolacyjnych, a poprzestanie na ustaleniu, iż jest możliwe leczenie odwykowe w tychże warunkach. --- STRONA 2 --- W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego P. W. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez obrońcę skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 151 § 1 k.k.w., które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Nie negując kłopotów zdrowotnych P. W. związanych z uzależnieniem od alkoholu stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby alkoholowej P. W. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych, bowiem leczenie odwykowe może być prowadzone w warunkach izolacyjnych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Na zakończenie należy wskazać, iż nie zachodzą podstawy do uznania, że samo przebywanie P. W. w zakładzie karnym mogłoby zagrozić - z uwagi na zdiagnozowane schorzenie - jego życiu lub sprowadzić dla zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.