Postanowienie II AKzw 251/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 251/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. R. s.N. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt: III Ko 427/13 w przedmiocie odmowy umorzenia kary grzywny i orzeczenie zastępczej kary 100 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę 200 stawek dziennych po 50 zł każda z wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22.10.2013 r., sygn. atk: III K 137/13 na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Rozpoznając zażalenie na oba postanowienia, to jest odmowę umorzenia kary grzywny oraz orzeczenie kary zastępczej pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę, Sąd Apelacyjny nie podzielił argumentów przedstawionych przez skazanego. Umorzenie kary grzywny co wynika z przepisu art. 51 k.k.w. jest decyzją wyjątkową. W obu wyrokach Sądu Okręgowego w Gdańsku i Ś. orzeczone zostały kary grzywny, w konsekwencji kary te zostały objęte karą łączną w wyroku łącznym z dnia 22.10.2013 r., sygn. akt: III K 137/13 Sądu Okręgowego w Świdnicy, przy zastosowaniu pełnej absorpcji. Wymierzając kary jednostkowe grzywny, sądy miały na uwadze przepis art. 58 § 2 k.k. który to wprowadził do kodeksu karnego zasadę racjonalizmu, nakazując rezygnację z kary grzywny jeżeli dochody, stosunek majątkowy i możliwości zarobkowe nie dają podstaw do ściągnięcia grzywny w drodze egzekucji. Skazany nie wykazał aby od czasu wydania wyroków jego sytuacja majątkowa uległa istotnemu pogorszeniu, a zatem nie ma żadnych podstaw do umorzenia kary grzywny. W sytuacji gdy egzekucja kary grzywny okazała się bezskuteczna, zarządzenie wykonania kary zastępczej pozbawienia wolności, jest w pełni uzasadniona. Podkreślić na koniec należy, że ewentualne zamienienie grzywny na prace społeczno-użyteczne jest niemożliwe, albowiem wysokość grzywny przekracza 120 stawek dziennych. Z tych też powodów należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.