Postanowienie II AKzw 250/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 250/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego P. Ł. na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 3581/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. odmówił udzielenia skazanemu P. Ł. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że samotna matka skazanego zaliczona do I grupy inwalidzkiej może w dalszym ciągu prawidłowo funkcjonować. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu P. Ł. przerwy w odbywanej przez niego karze. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego P. Ł. na uwzględnienie nie zasługuje. --- STRONA 2 --- Analizując argumenty przedstawione przez obrońcę skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego P. Ł. nie zachodzą ważne okoliczności natury rodzinnej i osobistej, które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w świetle trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny (postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKzw 939/07, KZS 2008/5/96). Podkreślenia wymaga także fakt, że ciężar gatunkowy ujemnych konsekwencji osadzenia w zakładzie karnym, mogący skutkować udzieleniem przerwy, musi stanowić sytuację szczególną, taką, której poprawienie może nastąpić wyłącznie przez obecność skazanego i jego osobiste starania (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21). Podzielić należy ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, że sytuacja matki skazanego jest trudna, jednakże nie ma ona charakteru wyjątkowego i nie mieści się w pojęciu ważnych przesłanek przemawiających za udzieleniem skazanemu przerwy. Tym bardziej, że może ona skorzystać z pomocy opieki społecznej. Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, należało w pełni zaaprobować. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.