Postanowienie II AKzw 249/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 249/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. C. s. A. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 3940/13/el) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 3940/13/ el odmówił K. C. wyrażenia zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Uznał bowiem, że skazany nie spełnia przesłanki formalnej do ubiegania się o skorzystanie z powyższej instytucji, gdyż suma kar, które skazany ma do odbycia przekracza 1 rok. Sąd I instancji wskazał, że K. C. obecnie ubiega się o udzielenie zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 8 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 32/07. Tymczasem ma on jeszcze do odbycia karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 20 marca 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 804/12, której wykonanie zostało obecnie odroczone do dnia 21.05.2014r. Nadto Sąd Okręgowy podniósł, że wykonanie kary w systemie dozoru elektronicznego nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary wobec K. C., z uwagi na znaczny stopień jego zdemoralizowania, na który wskazuje popełnienie przez niego w krótkim czasie po opuszczeniu zakładu karnego w związku z warunkowym zwolnieniem dwóch kolejnych przestępstw. Postanowienie to zaskarżył w zażaleniu obrońca skazanego zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010r., Nr 142, poz. 960 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegająca na --- STRONA 2 --- uznaniu, że skazany nie spełnia wymogów formalnych do udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, albowiem przesłanka „pozbawienia wolności nie przekraczających w sumie jednego roku” zawarta w tym przepisie dotyczy kar orzeczonych, a nie pozostających skazanemu kolejno do odbycia. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w zakresie w jakim kwestionuje ustalenia Sądu I instancji odnośnie zaistnienia przesłanki formalnej udzielenia skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W pierwszej kolejności podzielić należy stanowisko skarżącego, że skazany K. C. spełnia wymogi formalne do ubiegania się o udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, gdyż rozstrzygając w przedmiocie dozoru elektronicznego uwzględnić należało jedynie kary nadające się do wykonania w chwili orzekania. Niewątpliwie za taką nie można uznać odroczonej kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 20 marca 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 804/12, której wykonanie zostało obecnie odroczone do dnia 21.05.2014r. W chwili orzekania o udzieleniu zezwolenia do odbycia nadawała się jedynie kara 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 8 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 32/07. Prawidłowe są zaś ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanek materialnych do udzielenia skazanemu zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego są w pełni prawidłowe. Sąd Okręgowy trafnie dokonał analizy całokształtu elementów wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010r., Nr 142, poz. 960 z późn. zm.) i zasadnie uznał, że stopień demoralizacji skazanego przemawia za potrzebą osadzenia go w zakładzie karnym. K. C. był bowiem wielokrotnie karany sądownie. Nie wyciągał on wniosków z popełnionych przez siebie w przeszłości błędów, dopuszczając się konsekwentnie kolejnych naruszeń porządku prawnego. W krótkim czasie po opuszczeniu zakładu karnego w związku z warunkowym zwolnieniem popełnił kolejne przestępstwa. Wprawdzie obecnie skazany deklaruje niepowrót do naruszania porządku prawnego, jednakże mając na uwadze dotychczasową postawę skazanego, okoliczność ta nie posiada pierwszorzędnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W związku z udzieleniem mu w przeszłości warunkowego zwolnienia również deklarował on, że ponownie nie naruszy już porządku prawnego, jednakże konsekwentnie powracał do popełniania przestępstw. Powyższe świadczy o lekceważącym stosunku K. C. do orzeczeń sądowych oraz braku umiejętności kontroli postępowania w warunkach wolnościowych, a w konsekwencji ukazuje znaczny stopień demoralizacji skazanego, co sprzeciwia się możliwości odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.