Postanowienie II AKzw 244/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 244/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie M. M. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 22 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 4208/13/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014r. udzielił skazanemu M. M. warunkowego zwolnienia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator zaskarżając je w całości. Powyższemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia poprzez niezasadne uznanie, iż skazany M. M. zasłużył na dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary na skutek jedynie dobrego zachowania z okresu odbywania kary bez uwzględnienia wszystkich przesłanek ustawowych z art. 77 § 1 k.k., podczas gdy należyta ocena tych przesłanek wskazuje na przedwczesność zaskarżonego postanowienia i brak dostatecznego przekonania, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Stawiając powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanemu M. M.. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie prokuratora na uwzględnienie nie zsługuje. Niekwestionowane jest, że podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno-kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, wyrażająca się w przekonaniu, że skazany nie popełni ponownie przestępstwa. Formułując prognozę kryminologiczną należy ocenić zachowanie i postawę skazanego w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, w kontekście ustalenia, czy ewolucja w procesie resocjalizacji jest widoczna i ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. W osobowości skazanego mają zajść takie zmiany, które spowodują ukształtowanie pożądanych postaw społecznych, w tym w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Prokurator wskazując wobec M. M. negatywną prognozę kryminologiczną, za podstawę swojej oceny przyjął fakt, że zachowanie skazanego jest niestabilne, gdyż w dniu 9 grudnia 2013r. powrócił pod wpływem alkoholu z 30 godzinnego widzenia poza terenem zakładu karnego. Takie sformułowanie zażalenia pozwala stwierdzić, że skarżący decydującą rolę przypisał zachowaniu się skazanego z przed ponad roku. Przypomnieć natomiast należy, że tylko całościowa analiza wszystkich okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k. może być podstawą ustalenia prognozy społeczno- kryminologicznej. Nie może być tak, że pewne elementy negatywne, jakie zaobserwowano w początkowym okresie, będą stanowiły trwałą negatywną przesłankę udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia. Proces resocjalizacji ma bowiem charakter rozwojowy i ma prowadzić do zmiany postaw i zachowania skazanego, zaś jeśli taka zmiana następuje, to trzeba uznać, że proces resocjalizacji odniósł swój zamierzony cel. Ze spostrzeżeń zawartych w opinii z zakładu karnego wynika, że zachowanie skazanego podczas pobytu w tej jednostce ocenić należy jako bardzo dobre i nie budzące zastrzeżeń. Jest regulaminowy wobec przełożonych, w gronie współosadzonych funkcjonuje zgodnie i bardzo dobrze spełnia wymogi regulaminu i porządku wewnętrznego. Pomimo iż w początkowym okresie odbywania kary był karany dyscyplinarnie, uległo ono znacznej poprawie - obecnie jego zachowanie jest bardzo dobre, co skutkuje udzielaniem mu nagród regulaminowych. W kontekście przytoczonych wyżej faktów, obrazujących postawę skazanego podczas odbywania kary nie sposób uznać, że wielokrotna karalność skazanego oraz negatywne zachowanie w początkowym okresie odbywania kary sprzeciwia się udzieleniu warunkowego zwolnienia, bo właśnie w czasie odbywania kary skazany zmienił swoje zachowanie i postawy prezentowane przed osadzeniem. Oparcie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jedynie na tych podstawach byłoby wypaczeniem idei resocjalizacji. Wszystko to pozwala sądzić, że pomimo niewykonania pozostałej do odbycia części kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Zachodzi więc wobec niego materialna przesłanka zastosowania instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Z tych względów orzeczono, jak wyżej.