Postanowienie II AKzw 242/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 242/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie M. K. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 36/14/wz) w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu M. K. na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014r. warunkowo zwolnił skazanego M. K. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator zaskarżając je w całości. Powołując się na przepis art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. postanowieniu temu zarzucił: 1. obrazę prawa materialnego art. 77 § 1 k.k. co do przyjęcia dodatniej prognozy społeczno - kryminologicznej dotyczącej skazanego M. K., poprzez pominięcie przy ocenie dodatniej prognozy wszystkich kryteriów oceny takich jak postawa skazanego, na którą składa się stosunek do istniejącego porządku prawnego, właściwości osobiste rozumiane jako cechy charakteru, co sprawia, że materialna przesłanka zastosowania instytucji warunkowego --- STRONA 2 --- przedterminowego zwolnienia wyrażająca się w przyjęciu pozytywnej prognozy, nie została dostatecznie rozważona przez co postanowienie należy uznać za przedwczesne, 2. obrazę prawa procesowego art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez odmowę dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii psychologa penitencjarnego w celu stwierdzenia, czy cechy charakteru M. K. jawiące się w charakterze i okolicznościach popełnionych przestępstw, które mogą stać się powodem popełnienia przez skazanego kolejnego przestępstwa , uznając iż dowód ten nie ma znaczenia w przedmiocie rozpoznawanego wniosku. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie prokuratora na uwzględnienie nie zasługuje. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż całkowicie chybiony jest zarzut prokuratora dotyczący obrazy przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego – art. 77 § 1 k.k. – polegającej w ocenie skarżącego na niezasadnym przyjęciu, iż skazany nie spełnia przesłanek umożliwiających udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zarzut obrazy prawa materialnego znajduje uzasadnienie tylko wtedy, gdy dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. Niezastosowanie przez sąd przepisu, jeżeli ustawa stwarza tylko fakultatywną możliwość w tym zakresie, nie stanowi „obrazy prawa materialnego”. W takim przypadku mogą natomiast występować warunki do sformułowania zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno- kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, którą kształtuje się w oparciu o okoliczności z art. 77 § 1 k.k. Rozpatrując wniosek skazanego pod kątem tych okoliczności, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy doszedł do słusznego przekonania, że w stosunku do skazanego można postawić pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną i proces jego resocjalizacji może być kontynuowany w warunkach wolnościowych. Jest to przekonanie zasadne, gdyż poczyniono je w oparciu o całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla skazanego, które oceniono z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, respektując wnioski płynące z wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika bowiem z opinii Zakładu Karnego Nr 1 w S., w którym skazany przebywa, skazany M. K. w sposób właściwy funkcjonuje w warunkach izolacji penitencjarnej, jego postawa wskazuje, iż wykazuje on duże zaangażowanie w proces resocjalizacji, karę odbywa w systemie programowanego oddziaływania, a zadania wykonuje w stopniu dobrym. Ponadto, nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej i chętnie udziela się w pracach społecznych na rzecz oddziału, zaś o popełnionym przez siebie przestępstwie wypowiada się krytycznie. Dodać również należy, że M. K. ma zawód i sprecyzowane plany na przyszłość. Skazany był wielokrotnie nagradzany regulaminowo. Nie popełnił wykroczeń dyscyplinarnych. Analiza powyższych okoliczności pozwala więc na wysnucie wniosku, że u M. K. ukształtowały się już właściwe postawy wobec obowiązku przestrzegania porządku prawnego, co z kolei pozwala sądzić, że pomimo niewykonania pozostałej do odbycia części kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Podkreślić przy tym należy, że za zanegowaniem trafności tak postawionej prognozy nie może przemawiać argumentacja skarżącego odnośnie tego, że okoliczności czynu nie pozwalają na ustalenie wobec skazanego pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej. Podkreślić również trzeba, że formułując prognozę kryminologiczną należy ocenić zachowanie i postawę skazanego w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, co pozwoli ustalić, czy ewolucja w procesie jego resocjalizacji jest widoczna i czy ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. Zbadać więc należy, czy w osobowości skazanego zaszły --- STRONA 3 --- takie zmiany, które spowodowały ukształtowanie postaw pożądanych społecznie, w tym przede wszystkim w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Temu bowiem ma służyć proces resocjalizacji i takie też są cele kary. Popełnianym przestępstwem skazany wykazał niewątpliwie brak poszanowania dla porządku prawnego, jednakże okoliczności tego czynu nie mogą wykluczać postawienia wobec skazanego M. K. pozytywnej prognozy kryminologicznej w sytuacji, gdy skazany na długoterminową karę pozbawienia wolności odbył prawie 4 lata i w trakcie jej wykonywania swoją postawą, a zwłaszcza wysokim zaangażowaniem w proces resocjalizacji, wykazał, iż jest w stanie prawidłowo funkcjonować na wolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, gdyż w tym konkretnym wypadku nie było konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa Z uwagi na podniesione okoliczności uznać zatem należało, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego odnośnie tego, iż można już postawić wobec skazanego M. K. pozytywną prognozę społeczno- kryminologiczną, a tym samym, że może on skorzystać z dobrodziejstwa instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.