Postanowienie II AKzw 235/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 235/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. D. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014r. (sygn. akt V 2 Kow 4321/13/wz w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014r. udzielił warunkowego zwolnienia skazanemu P. D.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator. zaskarżając je w całości. W oparciu o art. 438 pkt. 3 k.p.k. postanowieniu temu zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym uznaniu, iż w stosunku do skazanego P. D. istnieje pozytywna prognoza społeczno – kryminologiczna, pozwalająca na przyjęcie, iż cele kary zostały wobec niego osiągnięte, mimo nie odbycia kary w całości, podczas gdy właściwa ocena wszystkich przesłanek określonych w art. 77 § 1 k.k., zwłaszcza negatywnej opinii zakładu karnego i okoliczności popełnionego przez skazanego przestępstwa – przemawiają przeciwko takiemu rozstrzygnięciu. Podnosząc ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez odmowę udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu P. D.. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno- kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, którą kształtuje się w oparciu o okoliczności z art. 77 § 1 k.k. Rozpatrując wniosek skazanego pod kątem tych okoliczności, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy doszedł do słusznego przekonania, że w stosunku do skazanego można postawić pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną i proces jego resocjalizacji może być kontynuowany w warunkach wolnościowych. Jest to przekonanie zasadne, gdyż poczyniono je w oparciu o całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla skazanego, które oceniono z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, respektując wnioski płynące z wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika bowiem z opinii Zakładu Karnego (...) we W., w którym skazany przebywa, P. D. w sposób właściwy funkcjonuje w warunkach izolacji penitencjarnej, jego postawa wskazuje, iż wykazuje on duże zaangażowanie w proces resocjalizacji, jest zatrudniony na terenie zakładu karnego i prawidłowo wywiązuje się z obowiązków pracowniczych, karę odbywa w systemie programowanego oddziaływania, a zadania wykonuje w stopniu dobrym. Ponadto, nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej i chętnie udziela się w pracach społecznych na rzecz oddziału, zaś o popełnionym przez siebie przestępstwie wypowiada się krytycznie. Dodać również należy, że P. D. ma sprecyzowane plany na przyszłość. Skazany był wielokrotnie nagradzany regulaminowo. W czasie pobytu w warunkach izolacji skazany uczestniczy w czynach społecznych oraz programach readaptacyjnych odbywających się poza zakładem karnym i w systemie bezkonwojowym. Analiza powyższych okoliczności pozwala więc na wysnucie wniosku, że u P. D. ukształtowały się już właściwe postawy wobec obowiązku przestrzegania porządku prawnego, co z kolei pozwala sądzić, że pomimo niewykonania pozostałej do odbycia części kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Podkreślić przy tym należy, że za zanegowaniem trafności tak postawionej prognozy nie może przemawiać argumentacja skarżącego odnośnie okoliczności popełnionego przez skazanego przestępstwa i negatywna opinia z zakładu karnego. Popełnianym przestępstwem skazany wykazał niewątpliwie brak poszanowania dla podstawowych wartości i skutki tego przestępstwa były bardzo poważne, jednakże okoliczności tego czynu nie mogą wykluczać postawienia wobec P. D. pozytywnej prognozy kryminologicznej w sytuacji, gdy skazany na długoterminową karę pozbawienia wolności odbył ponad 5 lat i w trakcie jej wykonywania swoją postawą, a zwłaszcza wysokim zaangażowaniem w proces resocjalizacji, wykazał, iż jest w stanie prawidłowo funkcjonować na wolności. Postawiona wobec skazanego pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna pozwala przypuszczać, że jest on w stanie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie, dlatego też należy mu ten powrót umożliwić, co powinno przynieść również korzyści społeczeństwu. Niezależnie od powyższego, podkreślić trzeba, że udzielenie dobrodziejstwa instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia nie oznacza zakończenia procesu resocjalizacji. Resocjalizacja taka jest bowiem kontynuowana w warunkach wolnościowych podczas wyznaczonego okresu próby, a służą jej m.in. obowiązki nałożone przez Sąd penitencjarny na warunkowo zwolnionego i oddanie go pod dozór kuratora. Z uwagi na podniesione okoliczności uznać zatem należało, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego odnośnie tego, iż można już postawić wobec P. D. pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną, a tym samym, że może on skorzystać z dobrodziejstwa instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Trzeba zauważyć, że z treści postawionego zarzutu wynika wprost, iż w ocenie skarżącego skazany P. D. powinien odbyć 8 lat pozbawienia wolności. Stanowisko takie jest niezrozumiałe, albowiem obowiązujące przepisy nie pozbawiają skazanych prawa do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, niezależnie od typu ani rodzaju popełnionego przestępstwa. Warunkiem zastosowania tego dobrodziejstwa jest jedynie ustalenie istnienia --- STRONA 3 --- pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej przy określeniu, której Sąd penitencjarny bierze pod uwagę m.in. także zachowanie w czasie całego pobytu w zakładzie karnym, czego skarżący nie chce dostrzec prezentując pogląd, iż niezależnie od wszystkich innych okoliczności skazany P. D. musi odbyć całą karę pozbawienia wolności, trudno zatem nie dostrzec, że takie stwierdzenie oznacza wywiedzenie prymatu jednych okoliczności nad innymi, bez względu na ich wymowę. Treść postawionego zarzutu, a ściślej jego semantyczne sformułowanie stanowi zatem zaprzeczenie idei uwzględniania całokształtu istotnych okoliczności, w tym zachowania się skazanego w warunkach pozbawienia wolności i jego stosunku do popełnionego przestępstwa, albowiem niezależnie od tego jak skazany będzie zachowywał się w zakładzie karnym i jaka będzie jego postawa, to zdaniem prokuratora nie może on uzyskać prawa do warunkowego przedterminowego zwolnienia. Podzielając argumenty prokuratora, Sąd penitencjarny bez względu na zachowanie skazanego w warunkach izolacji, jak również sposobu życia przed popełnieniem czynu karalnego, a także zachowanie po popełnieniu przestępstwa, nie mógłby nigdy udzielić mu warunkowego przedterminowego zwolnienia zawsze określając prognozę społeczno-kryminologiczną jako negatywną. Tymczasem z treści przepisu art. 77 § 1 k.k. wynika bezspornie, że przesłanką stosowania instytucji warunkowego zwolnienia ma być pozytywna prognoza kryminologiczna w stosunku do skazanego. Jednym, ale nie jedynym, z elementów formułowania tej prognozy są właśnie okoliczności popełnienia czynu. Przed merytorycznym odniesieniem się do treści wniesionego środka odwoławczego trzeba także przypomnieć, że stosownie do treści art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w przypadku środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść skazanego - a tak jest w niniejszej sprawie - możliwość orzeczenia na niekorzyść jest warunkowana trafnością uchybienia (lub uchybień) wskazanego w tym środku odwoławczym. Odnosząc to uregulowanie do realiów zażalenia trzeba stwierdzić, że prokurator uchybienia te sprowadził do trzech kwestii: - po pierwsze: nie wzięcie pod uwagę okoliczności popełnionego przez skazanego czynu, - po drugie: negatywną opinię, Co do pierwszego uchybienia wskazanego w treści środka odwoławczego to trzeba dostrzec, że skarżący powołując się na okoliczności popełnionego przez skazanego czynu przedstawił jedynie, iż skazany dopuścił się przestępstwa z art. 173 § 3 k.k. w zw. z art. 178 a § 1 k.k. nie wskazując w ogóle jakie to elementy zachowania przestępczego mają taki wymiar, iż zaprzeczają możliwości postawienia tezy o istnieniu pozytywnej prognozy kryminologicznej. Tak więc zupełnie nie wiadomo, w jakich okolicznościach popełnionego przestępstwa skarżący upatruje przeszkód do zastosowania instytucji określonej w art. 77 k.k. Okoliczności przestępstwa wynikają natomiast w sposób precyzyjny z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Podkreślić też należy, że okoliczności popełnienia przestępstwa - o których mowa w art. 77 § 1 k.k. - o tyle mają znaczenie dla negatywnej prognozy, a w konsekwencji i dla negatywnej decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia, o ile wskazują na takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa (postanowienie SA w Wrocławiu z dnia 21 października 2004 r., w sprawie II AKzw 709/04, publ. OSA 2005/4/23). Skoro prokurator nie wskazuje, jakie to szczególne okoliczności i w jaki sposób przekładają się na negatywną prognozę społeczno-kryminologiczną, a Sąd Apelacyjny takich bezpośrednich negatywnych związków także nie dostrzega, to brak jest możliwości ujmowania okoliczności czynu jako przeszkody do zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia. Powołanie się przez skarżącego na negatywną opinię z zakładu karnego nie znajduje uzasadnienia w treści tej opinii bowiem jest ona bardzo dobra. Warto też zwrócić uwagę na opinię biegłego psychologa z dnia 9 stycznia 2014r.. z której wynika, że z psychologicznego punktu widzenia w stosunku do skazanego na obecnym etapie osadzenia można postawić pozytywną prognozę kryminologiczno – społeczną, tym samym ocena psychologiczna readaptacji w warunkach wolnościowych wydaje się być na tym etapie osadzenia pozytywnie rokująca. --- STRONA 4 --- Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.