Postanowienie II AKzw 232/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 232/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. M. syna J. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2014r. (sygn. akt V2 Kow 4745/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. kwotę 120 złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V2 Kow 4745/13/wz Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu J. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: bezkrytyczny stosunek odnośnie popełnionych przestępstw i odmowę udziału w zajęciach dla sprawców przemocy wg modelu D.. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając: - obrazę przepisu prawa materialnego – art. 77 § 1 kk - przez jego niezastosowanie, pomimo że skazany spełnia określone przepisami prawa warunki do przedterminowego warunkowego zwolnienia, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający zasadniczy wpływ na jego treść polegający na bezpodstawnym uznaniu, że w odniesieniu do skazanego w dalszym ciągu istnieje negatywna prognoza kryminologiczno – społeczna z powodu odmowy uczestnictwa w programie edukacyjno – korekcyjnym dla sprawców --- STRONA 2 --- przemocy domowej według metody D., nadto ze względu na „kwestionowanie faktu wystąpienia przestępstwa” skutkujące – według administracji zakładu karnego – brakiem krytycznej oceny własnego postępowania, w związku z czym w ocenie sądu penitencjarnego brak okoliczności pozwalających na przyjęcie pozytywnej prognozy wobec tego skazanego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że skarżący wadliwie sformułował pierwszy z zarzutów zawartych w zażaleniu. Obrazy prawa materialnego nie stanowi samo nieskorzystanie przez sąd z przysługujących mu możliwości określonego rozstrzygnięcia, a więc gdy nie skorzystał on z jedynie fakultatywnie przewidzianych rozstrzygnięć (por.: wyrok SN z 26 kwietnia 1977 r., I KR 65/77, OSNPG 1977/10/90, wyrok SN z 22 stycznia 1973 r., I KR 142/72, OSNKW 1973/11/138, Tomasz Grzegorczyk, Komentarz do art. 438 Kodeksu postępowania karnego, System Informacji Prawnej LEX). Potencjalnie, okoliczności na które powołuje się skarżący w rozwinięciu zarzutu mogą dawać podstawę do formułowania błędu w ustaleniach faktycznych, co jednak w niniejszej sprawie również nie miało miejsca. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu J. M. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że zachowanie skazanego w warunkach izolacyjnych jest zgodne z regulaminem jednostki, co pozytywnie wpływa na prognozę kryminologiczno - społeczną wobec niego. Podstawą sformułowania miarodajnej prognozy musi być jednak analiza całokształtu elementów na nią się składających. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że właściwości osobiste skazanego sprzeciwiają się obecnie sformułowaniu wobec niego pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Kwestionowanie sprawstwa odnośnie przestępstw, za które odbywa karę i brak zgody na uczestnictwo w programie edukacyjno – korekcyjnym dla sprawcy przestępstw polegających na używaniu przemocy wobec członków rodziny, świadczy o braku zaistnienia istotnych zmian w jego postawie podczas izolacji. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że odmowa uczestnictwa w programie edukacyjno – korekcyjnym przez skazanego spowodowana była jedynie wolą uniknięcia kolizji z możliwością wykonywania zatrudnienia w izolacji. Z opinii o skazanym wynika bowiem, że oświadczył on, iż nie chce korzystać z kolejnego programu, gdyż w przeszłości uczestniczył już w zajęciach tego typu. Brak woli kontynuacji korekcji własnego zachowania dowodzi niechętnego stosunku do wnikania w mechanizmy działania i braku woli rzeczywistej przemiany, co potęguje ryzyko powrotu do naruszania porządku prawnego w warunkach wolnościowych. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że do udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu bezwzględną przeszkodą nie jest kwestionowanie przez niego dopuszczenia się przestępstw, za które odbywa karę. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że z okolicznością tą wiążą się konkretne skutki – takie jak brak woli pracy nad swoją postawą poprzez odmowę uczestnictwa w programie edukacyjno – korekcyjnym, co ma już niewątpliwie bezpośredni wpływ na prognozę odnośnie przestrzegania porządku prawnego w warunkach wolnościowych. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec J. M.. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. wynagrodzenia za obronę z urzędu skazanego J. M. w postępowaniu odwoławczym znajduje podstawę w art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze. Wysokość tego wynagrodzenia została --- STRONA 3 --- wyliczona w oparciu o treść § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw, uznając że uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie.