Postanowienie II AKzw 231/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 231/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego R. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2014r. (V Kow. 4737/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014r. odmówił skazanemu R. B. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 3 sierpnia 2014r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym polemizując z ustaleniami Sądu w przedmiocie negatywnej prognozy (dobre zachowanie w warunkach izolacji, zapewnienie pracy) oraz podnosząc okoliczności dotyczące rodziny wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Nie jest zaś prostą „nagrodą” za dobre zachowanie w warunkach izolacji, jak spostrzega to skazany, chociaż to zachowanie jest jednym z istotnych elementów prognozy. Ustalenia Sądu Okręgowego w przedmiocie negatywnej prognozy, poczynione w oparciu o uczestnictwo w podkulturze więziennej, brak wyrobionych mechanizmów samokontroli (powrót z przepustki pod wpływem alkoholu), --- STRONA 2 --- uzależnienie od alkoholu, należy uznać za trafne. Ponadto zachowanie skazanego w zakładzie karnym nie może być ocenione tak dobrze, jak przedstawia to skazany, skoro był on dwukrotnie karany dyscyplinarnie. W tym kontekście stanowisko Sądu I instancji, że skazany wymaga dalszego sprawdzenia w warunkach izolacji więziennej, zasługuje na akceptacje. Zażalenia skazanego nie zawiera żadnego argumentu, który mógłby skutecznie podważyć te ustalenia i oceny. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej nie mają większej wartości prognostycznej i jako takie pozostają bez wpływu na decyzję o warunkowym zwolnieniu. To wszystko nakazuje utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.