Postanowienie II AKzw 229/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 229/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. G. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 10 grudnia 2013r. (IV Kow. 3931/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. odmówił skazanemu M. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 15 września 2017r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym zakwestionował prognozę społeczno-kryminologiczną przyjętą przez Sąd I instancji, szeroko przedstawił swoje zachowanie w warunkach izolacji --- STRONA 2 --- więziennej oraz plany i zamierzenia na przyszłość. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Podstawy do tej prognozy zostały zawarte w art. 77 § 1 kk, w którym miedzy innymi wymieniono postawę i właściwości osobiste skazanego oraz okoliczności popełnienia przestępstwa. W swoim zażaleniu skazany nie dostrzega bardzo istotnych faktów z jego życia, które muszą być uwzględnione przy formułowaniu prognozy społeczno- kryminologicznej, a które nie pozwalają na uznaniu jej za pozytywną. W pierwszej kolejności należy wskazać na bardzo dużą liczbę popełnionych przez skazanego różnego typu przestępstw (przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu, porządkowi publicznemu, narkotykowe). Skazany odbywa kary orzeczone trzema wyrokami łącznymi. Liczba i charakter popełnionych przestępstw niewątpliwie wskazuje na znaczny stopień demoralizacji skazanego, co nie może być pomijane przy konstruowaniu prognozy społeczno-kryminologicznej. Nie można także tracić z pola widzenia uprzedniej karalności skazanego oraz wcześniejszego - zakończonego niepowodzeniem - stosowania wobec niego środków probacyjnych w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. W szczególności trzeba mieć na uwadze, że najpoważniejszych przestępstw polegających na nakłanianiu i udzielaniu pomocy do popełnienia kwalifikowanych napadów rabunkowych, skazany dopuścił się będąc w okresie próby wynikającej ze skazania na kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (SR w Sosnowcu – VII K 666/00, SR w Katowicach – IV K 345/01). Później był jeszcze kilka razy skazywany na kary z warunkowym zawieszeniem --- STRONA 3 --- jej wykonania, co nie przeszkodziło mu na popełnienie wielu przestępstw na przestrzeni lat 2005-2007 (wyrok Sadu Okręgowego w Katowicach – XXI 87/09). A przecież w chwili warunkowego zawieszenia wykonania kar sądy przyjmowały, wierząc w zapewnienia skazanego, że więcej nie popełni on przestępstwa. Te orzeczenie sądów okazały się błędem, a zapewnienia skazanego nieprawdziwe. Postawa taką wykazał lekceważący stosunek do porządku prawnego oraz orzeczeń sądowych. W tej sytuacji jest rzeczą naturalną, że zapewnienia i deklaracje skazanego nie wzbudzają takiego zaufania, jak osoby, która wcześniej nie korzystała ze środków probacyjnych. Słuszne jest zatem stawianie mu „większych wymagań” dla przyjęcia pozytywnej prognozy, niż osobie, która nie była wcześniej poddawana próbie i nie zawiodła zaufania sądu. Może to przejawiać się także w potrzebie odbycia dłuższego okresu kary, niż wynikający z ustawy, dla sformułowania pozytywnej prognozy. Nieprzekonywujące są także zapewnienia skazanego odnośnie miejsca i sposobu życia po zwolnieniu. W zażaleniu skazany podał, że po zwolnieniu zamieszka z kobietą, z którą jest w stałym związku od 2 lat, i której wiele zawdzięcza. Kiedy jednak został poproszony o podanie personaliów tej osoby i przyszłego miejsca zamieszkania odpowiedział, że zamieszka u brata, który mu pomaga. Kuratorowi sądowemu nie udało się, mimo wielokrotnych prób, nawiązać kontaktu z bratem skazanego. Zdołał jedynie ustalić, że brat skazanego nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu konkubiny, która pobiera rentę po mężu, w miejscu zamieszkania widywany jest pod wpływem alkoholu. Pobyt skazanego w takim miejscu i środowisku nie sprzyjałby dalszej resocjalizacji w warunkach wolnościowych. To wszystko - na obecnym etapie wykonania kary - nakazuje utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.