Postanowienie II AKzw 2278/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2016r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2278/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2016r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego J. I. na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 24 listopada 2015r. (sygn. akt V Kow 2805/15/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: I. a) zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: na podstawie art. 77 § 1 k.k., art. 155 § 1 k.k.w., art. 80 § 1 k.k. warunkowo zwolnić J. I. syna J. i T. z domu B. urodzonego (...) w Z. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 25 listopada 2013r. sygn. akt III K 144/13 z art. 155 k.k., art. 157 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., na karę 2 lat pozbawienia wolności, ustalając czas trwania okresu próby na 2(dwa) lata do dnia 11 stycznia 2018r. b. na podstawie art. 159 k.k.w. oddać skazanego J. I. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; c. zobowiązać skazanego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, II. określić, że Skarb Państwa ponosi wydatki postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 24 listopada 2015r. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego sprowadzającej się do uznania, iż nie można postawić wobec skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej w sytuacji gdy incydentalny charakter popełnionego przez niego przestępstwa, jak również jego właściwości i warunki osobiste oraz zachowanie w trakcie odbywania kary i po popełnieniu przestępstwa prowadzą do odmiennego wniosku oraz art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczych elementach zebranego w niniejszej sprawie mayteriału dowodowego poprzez pominiecie przy kształtowaniu oceny dotyczącej możliwości postawienia wobec skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej --- STRONA 2 --- okoliczności wynikających z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego oraz opinii o skazanym z Zakładu Karnego w K.. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno- kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, którą kształtuje się w oparciu o okoliczności z art. 77 § 1 k.k. Rozpatrując wniosek skazanego pod kątem tych okoliczności, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że w stosunku do skazanego można postawić pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną i proces jego resocjalizacji może być kontynuowany w warunkach wolnościowych. Jest to przekonanie zasadne, gdyż poczyniono je w oparciu o całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla skazanego, które oceniono z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, respektując wnioski płynące z wiedzy i doświadczenia życiowego. Z treści art. 155 § 1 k.k.w. można wyinterpretować normę prawną, zgodnie z którą sąd penitencjarny może warunkowo zwolnić skazanego z odbycia reszty kary, jeżeli przerwa w jej wykonaniu trwała co najmniej jeden rok, a sam skazany odbył z niej co najmniej 6 miesięcy. Możliwość wcześniejszego opuszczenia zakładu karnego jest jednak obwarowana spełnieniem dodatkowych warunków. To oznacza, że skazany musi sprostać przesłankom opisanym w art. 77 § 1 k.k., a więc jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, iż po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. A nadto kara lub suma kar wobec niego orzeczona nie może przekraczać 3 lat (art. 155 § 2 k.k.w.). Odmienność uregulowania zawartego w kodeksie karnym wykonawczym w zakresie instytucji warunkowego zwolnienia z reszty kary pozbawienia wolności względem tego zawartego w kodeksie karnym jest konsekwencją przyjęcia, że brak jest racjonalnych podstaw, aby wymagać od skazanego spełnienia przesłanek opisanych w art. 77– 79 k.k. w sytuacji, gdy przez dłuższy czas (bo przecież co najmniej roczny) przebywa on na przerwie, która to przerwa w odbywaniu kary nie została dotychczas odwołana. Sprawca taki został już zatem poddany „próbie” w warunkach wolnościowych, a nieodwołanie przerwy może (pośrednio) świadczyć o pozytywnej prognozie kryminologicznej. Osadzenie skazanego w zakładzie karnym po rocznej przerwie w odbywaniu kary pozbawienia wolności mogłoby natomiast zniweczyć jego postępy w zakresie poprawy własnej postawy wobec przestrzegania prawa, a w rezultacie podjętego trudu resocjalizacji (readaptacji) w warunkach wolnościowych. W nawiązaniu do powyższego stwierdzić należy, iż z wywiadu środowiskowego z dnia 29 października 2015r. wynika, iż skazany J. I. otrzymaną przerwę w karze wykorzystał zgodnie z przeznaczeniem. Z informacji uzyskanych od dzielnicowego wynika, że skazany nie był osobą znaną wcześniej policji, w jego miejscu zamieszkania nie przeprowadzano interwencji, nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie karne. Zdaniem kuratora jego zachowanie w trakcie pobytu na wolności było pozytywne (wywiad kuratora k. 42 – 43). Jak wynika z opinii Zakładu Karnego w K., w którym skazany przebywał, J. I. w sposób właściwy funkcjonował w warunkach izolacji penitencjarnej, jego postawa wskazywało, iż wykazywał on duże zaangażowanie w proces resocjalizacji. Analiza powyższych okoliczności pozwala więc na wysnucie wniosku, że u J. I. ukształtowały się już właściwe postawy wobec obowiązku przestrzegania porządku prawnego, co z kolei pozwala sądzić, że pomimo niewykonania pozostałej do odbycia części kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Podkreślić przy tym należy, że za zanegowaniem trafności tak postawionej prognozy nie może przemawiać argumentacja Sądu I instancji. Postawiona wobec skazanego pozytywna prognoza kryminologiczno – społeczna --- STRONA 3 --- pozwala przypuszczać, że jest on w stanie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie, dlatego też należy mu ten powrót umożliwić, co powinno przynieść również korzyści społeczeństwu. Niezależnie od powyższego, podkreślić trzeba, że udzielenie dobrodziejstwa instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia nie oznacza zakończenia procesu resocjalizacji. Resocjalizacja taka jest bowiem kontynuowana w warunkach wolnościowych podczas wyznaczonego okresu próby, a służą jej m.in. obowiązki nałożone przez Sąd penitencjarny na warunkowo zwolnionego i oddanie go pod dozór kuratora. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.