Postanowienie II Akzw 2266/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Akzw 2266/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. D. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 4 listopada 2015r. (V K.. (...)/wz) w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zmienić zaskarżone postanowienie i odmówić T. D. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności; II. odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia do dnia 4 stycznia 2016r.; III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. kwotę 147,60 zł (w tym podatek VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. koszty postępowania odwoławczego zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. II AKzw 2266/15 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 4 listopada 2015r. zwolnił warunkowo przedterminowo skazanego T. D. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 12 czerwca 2020r. Powyższe postanowienie zaskarżył prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu, iż w stosunku do skazanego T. D. istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, podczas gdy zarówno sposób życia skazanego przed popełnieniem przestępstwa i osadzeniem, zachowanie skazanego po ich popełnieniu, a w szczególności w trakcie odbywania kary oraz postawa skazanego w zakresie przestrzegania norm prawnych nakazuje kontynuowanie procesu resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej. Stawiając powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez odmowę warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanego T. D.. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie prokuratora jest zasadne i zawarty w nim wniosek musi być uwzględniony. Sąd Okręgowy swoje przekonanie o pozytywnej prognozie społeczno-kryminologicznej ustalił w zasadzie jedynie w oparciu o zachowanie skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności oraz zapewnienia i deklaracje skazanego składane Sądowi, jak i badającym go biegłym. Pominął zupełnie inne przesłanki mające istotne znaczenie dla ustalenia tej prognozy, a mianowicie zachowanie skazanego przed i po popełnieniu przestępstwa, postawę i właściwości skazanego oraz jego stosunek do porządku prawnego. Jakkolwiek zachowanie skazanego podczas izolacji więziennej jest tylko jednym z wielu elementów prognozy, to zachowanie w tym czasie T. D. nie może być ocenione jako pozytywne, skoro był on 17 razy karany dyscyplinarnie, a ostatnie ukaranie miało miejsce w styczniu 2014r. za zażycie środka odurzającego. Liczba wymierzonych kar dyscyplinarnych i charakter przewinień oraz zaawansowany etap wykonania kary, na którym doszło do ich popełnienia wskazują na postawę skazanego wyrażającą się w braku poszanowania dla zasad odbywania kary, określonych w Kodeksie karnym wykonawczym i regulaminie. Sąd Okręgowy pominął zupełnie fakt wielokrotnej uprzedniej karalności skazanego oraz to, że obecnie odbywa on kary orzeczone kilkoma wyrokami za wiele przestępstw. Był już też warunkowo przedterminowo zwalniany, co –na skutek popełnienia przestępstwa w okresie próby – zostało odwołane. Przecież ta ostatnia okoliczność wskazuje najdobitniej, że deklaracje skazanego w przedmiocie zmiany trybu życia są mało wiarygodne, a prognozowanie co do zachowania skazanego na wolności, na podstawie jego zachowania w trakcie odbywania kary, jest zawodne. Popełnienie kolejnych przestępstw, mimo wcześniejszego warunkowego zwolnienia, świadczy nie tylko o tym, że skazany zawiódł okazywane mu zaufanie, ale również o tym, że wcześniejsze prognozowanie, a co za tym idzie orzeczenie sądu, było błędne. Efektem warunkowego zwolnienia w roku 2007 z odbycia kar orzeczonych za przestępstwa przeciwko mieniu było popełnienie w roku 2009 usiłowania zabójstwa. Zamiast zaniechania naruszania porządku prawnego nastąpiła jego eskalacja. Okoliczności te mające bardzo istotne znaczenie prognostyczne zupełnie umknęły uwadze Sądu Okręgowego. Sąd I instancji pominął również fakt, że skazany jest uzależniony od narkotyków i alkoholu, brak u niego przekonania odnośnie do potrzeby zachowania abstynencji, podczas pobytu na wolności tylko przez jeden dzień przebywał w ośrodku terapeutycznym. Nie ma on żadnych racjonalnych i udokumentowanych planów na przyszłość dotyczących zamieszkania, uzyskiwania środków utrzymania oraz leczenia. Reasumując, stanowisko Sądu Okręgowego, że skazany T. D. po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego nie znajduje przekonywującego uzasadnienia, a zatem brak jest przesłanki do jego warunkowego przedterminowego zwolnienia. W związku z powyższym należało zmienić zaskarżone postanowienie i odmówić udzielenia skazanemu tego dobrodziejstwa. Na marginesie należy odnotować uchybienia w procedowaniu Sądu I instancji, który dopuszczał dwukrotnie dowód z opinii biegłych psychologów, a w konsekwencji w procesie orzekania dowodów tych nie dostrzegł. Jeżeli Sąd I instancji po uzyskaniu opinii pierwszego biegłego (k 16-19) stwierdził mankamenty w tej opinii, to winien - stosownie do art. 201 kpk - w pierwszej kolejności wezwać tego biegłego do wyjaśnienia ewentualnych braków lub niejasności. Tymczasem Sąd Okręgowy powołał nowego biegłego, który przedstawił opinię odmienną od opinii pierwszego biegłego (k 25-26). Nad tymi sprzecznościami w opiniach Sąd I instancji przeszedł już „do porządku dziennego”, nie dostrzegając tych dowodów w procesie orzekania. Trudno oprzeć się wrażeniu, że taki sposób prowadzenia postępowania, wynikający prawdopodobnie z braku należytego przygotowania do posiedzenia, przedłuża czas jego trwania oraz mnoży zbędne wydatki. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie aspekt psychologiczny nie miał istotnego znaczenia dla prognozy społeczno- kryminologicznej, Sad Apelacyjny uznał, że naruszenia art. 201 kpk, polegające na nie wyjaśnieniu sprzeczności pomiędzy opiniami biegłych, nie rzutowało na treść wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy postanowiono – jak na wstępie.