Postanowienie II AKzw 226/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2020 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu w Wydziale II Karn

--- STRONA 1 --- ' Sygn.akt II AKzw 226/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2020 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Kordowiecki Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Zwierzchlewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Prok. Regionalnej Mariusza Orlickiego po rozpoznaniu w sprawie J. J. skazanego z art. 280 8 1 k.k. i inne zażaleń skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2020 roku w sprawie V Kow 409/20/pr o odmowie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $1i 2k.p.k. wzw. zart. 18 2 kk.w. postanowił zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że na podstawie art. 153 8 1 k.k.w. w zw. z art. 150 $ 1 k.k.w. udzielić skazanemu J. J., synowi S. i J. zd. K., ur. (...) wR., przerwy w wykonaniu kar: 4 lat pozbawienia wolności,. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryficach Wydział Zamiejscowy Łobez z dnia 9.02.2015r. sygn. akt VII K 328/14, 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań — Stare Miasto w Poznaniu z dnia 21 lutego 2019r., sygn. III K 877/18, 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin — Prawobrzeże i Zachód z dnia 31 lipca 2019r. sygn. akt VI K 918/18, kary 20 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 27 września 2019 r., sygn. III K 376/19 oraz kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 18.10.2018r. sygn.akt II K 793/17, a także zastępczych kar pozbawienia wolności 10 dni, orzeczonej w sprawie Sądu Rejonowego w Chodzieży o. sygn. akt II W 165/11 i 50 dni, orzeczonej w sprawie Sądu Rejonowego Poznań — Grunwald i Jeżyce w Poznaniu o sygn. akt VIII K 605/18 . — na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 7 października 2020 roku. 1 --- STRONA 2 --- Sygn.akt II AKzw 226/20 * Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Poznaniu odmówił skazanemu J.J. udzielenia przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności podnosząc, że co prawda z opinii o skazanym wynika, że skazany kwalifikuje się do leczenia operacyjnego oraz opieki pozazabiegowej, czego nie może zapewnić więzienna służba zdrowia z uwagi na brak oddziału okulistycznego, jednak leczenie może być przeprowadzone w wolnościowej placówce służby zdrowia pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej. Skazany nie wyraził jednak na to zgody. Sąd I instancji w świetle powyższych okoliczności stwierdził, iż nie została wyczerpana dyspozycja przepisu art. 153 $ 1 k.k.w. w zw. z art. 1550 $ 1 k.k.w. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skazany i jego obrońca. Skazany zaskarżył postanowienie w całości, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 153 $ 1 k.k.w. w zw. z art. 150 $ 1 k.k.w. poprzez ich niezastosowanie oraz ich błędną wykładnię. Ponadto skazany podniósł, iż Sąd I instancji naruszył art. 7 k.p.k. oraz art. 5 $ 2 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu przerwy w karze w wymiarze 6 miesięcy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy. Z kolei obrońca skazanego zaskarżyła to postanowienie w całości na korzyść skazanego, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, tj. 153 $ 1 k.k.w. w zw. z art. 150 $ 1 k.k.w., art. 58 2 k.p.k., art. 170 $ 1 pkt 2, 3, 41 5 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., co w ostateczności doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych a mianowicie, że skazany może być leczony pod konwojem. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu 6 miesięcy przerwy w karze, ewentualnie o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W toku postępowania zażaleniowego Sąd Apelacyjny wystąpił do Aresztu Śledczego w Poznaniu o nadesłanie aktualnej opinii o stanie zdrowia skazanego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia okazały się zasadne i skutkowały zmianą zaskarżonego postanowienia. Na wstępie wskazać należało, że przedmiotowe postanowienie, jak i następnie zażalenia skazanego i jego obrońcy dotyczą nie samego faktu konieczności leczenia J.J., ale formy tego leczenia. Z opinii o skazanym zdnia 29.01.2020r. (k. 48) którą dysponował Sąd I instancji, wynikało bowiem, że skazany może być leczony pod konwojem, na co jednak 2 --- STRONA 3 --- ) Sygn.akt II AKzw 226/ 20 skazany się nie zgodził i tylko z tego względu Sąd Okręgowy nie udzielił mu przerwy w karze. Z kolei we wniesionych zażaleniach J.J., jak i jego obrońca podnieśli po raz kolejny, że w terminie przerwy o jaką wnioskują (6 miesięcy) zabieg, którego wymaga skazany nie może odbyć się w placówce, która zarazem zapewnia możliwość konwojowania, zaś skazany może zostać przyjęty do innego szpitala — (...) w P., gdzie nie ma możliwości leczenia pod konwojem, jednak może mieć on przeprowadzony zabieg natychmiastowo. W tym miejscu wypada zaznaczenia, że Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu, gdyż na tamtym etapie z opinii o skazanym nie wynikało, aby zabieg okulistyczny, jak i następnie leczenie pozabiegowe musiało być wykonane natychmiast, a jedynie, iż skazany wymaga leczenia operacyjnego, jak i pozabiegowej rehabilitacji, choć jednocześnie wskazywano, iż zabieg ten jest niezbędny, gdyż bez jego przeprowadzenia skazany jest narażony na utratę wzroku. Natomiast przy wyraźnym sporze o wybór miejsca leczenia, Sąd Okręgowy w żadnym wypadku nie był zobligowany aby przychylić się do wniosku skazanego o leczenie w konkretnej placówce. Obecna sytuacja zdrowotna skazanego J.J. uległa jednak drastycznemu pogorszeniu, co wynika wprost z opinii o stanie zdrowia osadzonego nadesłanej przez upoważniony podmiot leczniczy A.Ś. w P. z dnia 24.03.2020r., jak również z opinii sądowo — lekarskiej z dnia 26.02.2020r. sporządzonej przez specjalistę z dziedziny okulistyki (k. 48). Z powyższych wynika bowiem, że nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia skazanego, osadzony wymaga pilnego leczenia operacyjnego łączonego, korekcji zeza z usunięciem. zaćmy jądrowej i witrektomii z przytwierdzeniem siatkówki; odwarstwienie siatkówki stanowi wielkie zagrożenie utraty wzroku. Jedynym leczeniem jest zabieg operacyjny i to jak najszybciej, gdyż fnoże dojść do całkowitego odwarstwienia siatkówki i ślepoty a więc trwałego kalectwa. To więc już wskazuje jasno na to, iż dalszy pobyt skazanego w warunkach pozbawienia wolności, gdzie nie ma możliwości ani przeprowadzenia pilnego zabiegu operacyjnego, ani zapewnienia dalszej całodobowej opieki okulistycznej, może spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w rozumieniu art. 150 $ 2 k.k.w. Wskazać zatem należało, iż na etapie wydania przez Sad I instancji zaskarżonego postanowienia stan zdrowia osadzonego nie był tak ciężki, aby udzielenie mu przerwy w karze było bezwzględnie konieczne. Tym bardziej, że skazany odmawiał umieszczenia go w placówce, gdzie możliwe było prowadzenie leczenia pod konwojem. Zważyć następnie należało, że pó wydaniu zaskarżonego orzeczenia wystąpiła w sprawie, nowa okoliczność — a'to nagłe i znaczne pogorszenie stanu zdrowia skazanego. Skoro zaś leczenie to przypaść ma w niedalekiej perspektywie, przy uwzględnieniu również 3 --- STRONA 4 --- Sygn.akt II AKzw 226/20 aktualnej sytuacji epidemiologicznej w Polsce, gdzie prawdopodobieństwo przeprowadzenia zabiegu pod konwojem będzie znacznie utrudnione, nie znajdującym uzasadnienia, w świetle art. 153 8 1 k.k.w. w zw. z art. 150 k.k.w., byłoby dalsze osadzenie skazanego, w chwili obecnej, w zakładzie karnym, uniemożliwiające mu poddanie się planowanemu i niezbędnemu jednocześnie leczeniu. Jakkolwiek zatem okoliczność w postaci odmowy przez skazanego leczenia pod konwojem była w pełni uzasadnionym powodem, dla którego Sąd I instancji nie udzielił mu przerwy w karze, to na obecnym etapie postępowania, przy uwzględnieniu nadzwyczajnej sytuacji w Polsce, jakim jest powszechnie znany stan epidemii koronawirusa, jak również przy uwzględnieniu drastycznego pogorszenia się jego stanu zdrowia, przy ocenie celowości udzielenia mu przerwy w karze powyższe okoliczności nie mogły zostać pominięte. Jednoznacznie uzasadniają one bowiem czasowe pozostawanie skazanego poza zakładem karnym. Dodatkowo przy tym zauważyć trzeba, iż bez względu na to, czy niezbędny zabieg operacyjny zostałby przeprowadzony w szpitalu poza zakładem karnym pod konwojem czy też bez konwoju, ze wskazanej wyżej opinii jasno wynika, iż skazany wymaga, po zabiegu, specjalistycznego, długotrwałego leczenia z całodobową opieką. okulistyczną a takiej w warunkach zakładu karnego nie można skazanemu zapewnić. Powyższe więc okoliczności, wynikające ze wskazanej nowej opinii powodowały konieczność zmiany zaskarżonego orzeczenia i udzielenia skazanemu J.J. przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności. Dodać należy, iż Sąd odwoławczy przychylił się do zawartego w zażaleniach wniosku o udzielenie przerwy na okres 6 miesięcy, bowiem z jednej strony, jak wyżej wskazano, skazany będzie potrzebował długotrwałego leczenia, zaś z drugiej strony, z uwagi na obowiązujący aktualnie stan epidemii, jak i związane z tym trudności w prowadzeniu jakiegokolwiek leczenia oraz brak możliwości przewidzenia końca tego stanu epidemii, nie jest możliwe dokładne określenie poddania się przez skazanego takiemu leczeniu. Ta okoliczność powinna być już na bieżąco monitorowana w okresie przerwy przez Sąd Penitencjarny, który będzie miał możliwość reagowania w odpowiedni procesowy sposób na bieżącą sytuację związaną z zachowaniem się skazanego w okresie przerwy. Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić zatem. należało, iż wykazane przez skarżących okoliczności odpowiadały przesłankom z art. 153 8 1 k.k.w., co uwzględniając, orzeczono jak na wstępie. Marek Kordowiecki 4