Postanowienie II AKzw 2248/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2248/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego G. O. s. A. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 października 2015r. (sygn. akt IV Kow 4580/15/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. na podstawie art. 98 § 2 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw odroczyć termin sporządzenia uzasadnienia postanowienia do dnia 30.12.2015r. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. Uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2015r. w sprawie o sygn. akt II AKzw 2248/15 Postanowieniem z dnia 30 października 2015r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 4580/15/wz Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanemu G. O. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: zmienne zachowanie w zakładzie karnym oraz niezakończenie procesu resocjalizacji i konieczność kontynuowania terapii. Powyższe postanowienie zaskarżył skazany zarzucając, że Sąd Okręgowy wydając zaskarżone orzeczenie oparł się na nieaktualnej opinii psychologicznej, która została sporządzona 8 miesięcy temu, nie uwzględniała zatem zmian, które zaszły w jego osobie od tego czasu. Podkreślił, że był wielokrotnie nagradzany regulaminowo, przez wiele lat wykonywał zatrudnienie, ukończył kursy readaptacyjne i terapię antyalkoholową. Jednocześnie wyraził krytyczny stosunek odnośnie swojego postępowania sprzed osadzenia i przedstawił plany na życie po opuszczeniu zakładu karnego. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu G. O. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Przeciwko skorzystaniu z warunkowego zwolnienia przez skazanego przemawiają jego właściwości i warunki osobiste świadczące o znacznym stopniu jego zdemoralizowania. Skazany był już w przeszłości wielokrotnie karany sądownie. Nie wykorzystywał szans na zmianę swojego stosunku do porządku prawnego i konsekwentnie powracał do jego łamania dopuszczając się kolejnych przestępstw. Obecnie nie zaszły w postawie skazanego zmiany, które uzasadniałyby przyjęcie, że tym razem będzie inaczej. Postawa skazanego w izolacji może bowiem budzić zastrzeżenia. Warunkowe przedterminowe zwolnienie powinno być zaś swojego rodzaju „nagrodą” za wzorowe zachowanie w zakładzie karnym. Wprawdzie postawa G. O. była przez długi okres czasu pozytywna, jednakże ostatnio został on dyscyplinarnie wycofany z zatrudnienia. Pomimo zaawansowanego etapu wykonywania kary, jego zachowanie jest wciąż niestabilne. Skazany nie kontroluje zatem w sposób wystarczający swojego postępowania. Element ten jest zaś niezbędny do założenia, że rokuje on przestrzeganie porządku prawnego w warunkach wolnościowych. Podkreślić jednocześnie należy, że skazany jest osobą uzależnioną od alkoholu. Wprawdzie w warunkach izolacyjnych odbył terapię, jednakże pożądana byłaby kontynuacja leczenia po opuszczeniu zakładu karnego. Wśród planów skazanego na życie po warunkowym zwolnieniu, zamierzeń takich zaś zabrakło. Mając na uwadze warunki osobiste skazanego w postaci cech jego osobowości (egocentryzm, nieodpowiedzialność, skłonność do przeciwstawiania się autorytetom, tendencje do naruszania zasad współżycia społecznego, trudność w dostosowaniu się do norm), dojść należy do przekonania, że konieczne jest dalsze poddawanie go oddziaływaniom resocjalizacyjnym w celu zapobieżenia kolejnym zaburzeniom w zachowaniu. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie można uznać, by od czasu sporządzenia opinii psychologicznej odnośnie jego osoby, w jego postawie dokonały się zmiany, uzasadniające uznanie wniosków z niej wypływających za nieaktualne. Jego zachowanie w izolacji potwierdza w pełni prawidłowość ustaleń odnośnie jego cech osobowości oraz niezbędności dalszych oddziaływań. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.