Postanowienie II AKzw 2228/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2228/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie internowanego D. G. s. E. zażalenia wniesionego przez obrońcę internowanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 listopada 2015r. (sygn. akt III Ko 158/15) w przedmiocie dalszego stosowania środka zabezpieczającego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. M. kwotę 120 zł powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej internowanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 188,89 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków; III. koszty postępowania odwoławczego zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 listopada 2015r. w sprawie o sygn. akt III Ko 158/15 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze orzekł o kontynuowaniu wobec D. G. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w Samodzielnym Publicznym Psychiatrycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w C. w warunkach podstawowego zabezpieczenia. Podstawą dalszego stosowania środka zabezpieczającego był brak dostatecznej i stabilnej poprawy stanu psychicznego i funkcjonowania internowanego. Nadto Sąd Okręgowy wskazał, że internowany w lipcu 2015r. oddalił się samowolnie z ośrodka. Na podstawie opinii biegłych i z uwagi na obecny stan zdrowia psychicznego skazanego oraz samowolne opuszczenie ośrodka zdaniem Sądu I instancji istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez internowanego czynu o znacznej szkodliwości społecznej, co uzasadnia kontynuowanie środka zabezpieczającego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca internowanego zarzucając obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 204 § 1 kkw w zw. z art. 93b § 1 kk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że konieczne jest dalsze stosowanie środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia podejrzanego w warunkach szpitala psychiatrycznego w sytuacji, gdy w czasie pobytu i leczenia D. G. w Samodzielnym Publicznym Psychiatrycznym ZOZ w C. w pewnym stopniu uzyskano poprawę stanu zdrowia internowanego. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia o dalszym stosowaniu wobec internowanego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w Samodzielnym Publicznym Psychiatrycznym ZOZ w C. dysponującym podstawowym stopniem zabezpieczenia, ewentualnie o zmianę stosowanego środka zabezpieczającego na środki zabezpieczające określone w art. 93 a § 1 pkt 1-3 kk, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji w przedmiocie konieczności dalszego stosowania środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia D. G. w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym dysponującym warunkami podstawowego zabezpieczenia, uznać należy za prawidłowe. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w stosunku do D. G. nie zostały osiągnięte założenia wykonywania środka zabezpieczającego, określone w art. 202 kkw. Mając na uwadze wnioski wypływające z opinii sądowo – psychiatrycznej, dojść należy do wniosku, że stan psychiczny internowanego uzasadnia w dalszym ciągu istnienie realnego ryzyka dopuszczenia się ponownie przez niego czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości podobnego do popełnionego uprzednio. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie można mówić, aby w czasie pobytu i leczenia D. G. w szpitalu psychiatrycznym w C. uzyskano poprawę stanu jego zdrowia. Udało się wprawdzie osiągnąć stabilizację objawów psychotycznych, jednakże stan ten nie oznacza poprawy i w dalszym ciągu uzasadnia kontynuowanie środka zabezpieczającego na dotychczasowych zasadach. Nie można również tracić z pola widzenia faktu, że skazany samowolnie oddalił się ze szpitala psychiatrycznego w lipcu bieżącego roku. Jedynym stosownym rozwiązaniem w stosunku do D. G. jest dalsze stosowanie środka zabezpieczającego w zakładzie dysponującym podstawowym stopniem zabezpieczenia. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. M. wynagrodzenia za obronę z urzędu internowanego w postępowaniu odwoławczym znajduje podstawę w art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze. Wysokość tego wynagrodzenia oraz zwrotu kosztów podróży została wyliczona w oparciu o treść § 15 pkt 4 i § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461 z późn. zm.). Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.