Postanowienie II AKzw 2212/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2212/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego M. T. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 2 listopada 2015r. (sygn. akt IV Kow 5689/15/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 2 listopada 2015r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kar skazanemu M. T.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego M. T. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 150 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 150 § 1 k.k.w., które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Nie negując bardzo poważnych kłopotów zdrowotnych M. T. stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby, na którą cierpi M. T. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że chociaż schorzenie zdiagnozowane u skazanego jest poważne to w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Bezsprzecznym bowiem jest, iż aktualnie stan --- STRONA 2 --- zdrowia skazanego może ulec pogorszeniu niezależnie od tego, czy będzie on odbywał karę, czy też przebywał poza jednostką penitencjarną, a tym samym nie zachodzą podstawy do uznania, że samo przebywanie M. T. w zakładzie karnym mogłoby zagrozić - z uwagi na zdiagnozowane schorzenie - jego życiu lub sprowadzić dla zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.