Postanowienie II AKzw 2204/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2204/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego J. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 13 października 2015r. (sygn. akt IV Kow 4755/15/ wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 13 października 2015r. odmówił udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu J. L.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego J. L. zasługuje na uwzględnienie. Niekwestionowane jest, że podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno-kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, wyrażająca się w przekonaniu, że skazany nie popełni ponownie przestępstwa. Formułując prognozę kryminologiczną należy ocenić zachowanie i postawę skazanego w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, w kontekście ustalenia, czy ewolucja w procesie resocjalizacji jest widoczna i ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. W osobowości skazanego mają zajść takie zmiany, które spowodują ukształtowanie pożądanych postaw społecznych, w tym w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Sąd pierwszej instancji, ustalając wobec skazanego J. L. negatywną prognozę kryminologiczną, za podstawę swojej decyzji przyjął niezakończenie procesu resocjalizacji. Takie sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozwala stwierdzić, że Sąd Okręgowy decydującą rolę przypisał okolicznościom, które nie są wymienione w art. 77 § 1 k.k. Ze spostrzeżeń zawartych w opinii z Zakładu Karnego Nr 2 w S. wynika, że zachowanie skazanego podczas pobytu w tej jednostce ocenić należy jako dobre i nie budzące zastrzeżeń. Był regulaminowy wobec przełożonych, w gronie --- STRONA 2 --- współosadzonych funkcjonował zgodnie i bardzo dobrze spełnia wymogi regulaminu i porządku wewnętrznego. Sad nie wziął pod uwagę faktu, skazany przez blisko 11 miesięcy po udzieleniu przerwy w karze sprawował się należycie, to wskazuje to na to, iż nieuzasadniony jest pogląd, że skazany nie rokuje respektowania prawa w przyszłości. W miejscu zamieszkania ma dobrą opinię i nie odnotowano naruszeń przez niego porządku prawnego świadczy to, że jest na dobrej drodze, by się poprawić, przeto należy mu w tym pomóc, a nie trzeba tego utrudniać. Te okoliczności wynikają z wywiadu kuratora sądowego, do których zresztą Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł. Oparcie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jedynie na wymienionych przez Sąd I instancji podstawach byłoby wypaczeniem idei resocjalizacji. W tej sytuacji nie przesądzając o sposobie rozstrzygnięcia sprawy należało zaskarżone postanowienie uchylić do ponownego rozpoznania celem dokonania przez Sąd I instancji prawidłowej oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie.