Postanowienie II AKzw 214/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 214/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. P. syna G. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2221/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2221/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił P. P. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż sytuacja konkubiny i dzieci skazanego nie jest tego rodzaju, by uzasadniała skorzystania przez skazanego z przedmiotowej instytucji. Osoby najbliższe skazanego korzystają bowiem zasiłki socjalne. Nadto konkubina P. P. podjęła kroki w kierunku uzyskania świadczeń alimentacyjnych, w opiece nad dziećmi może zaś liczyć na wsparcie siostry, z którą zamieszkuje. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że zasiłki, z których korzysta jego konkubina są niewystarczające do zapewnienia utrzymania. Wskazał również na zły stan techniczny domu, w którym zamieszkują jego najbliżsi i potrzebę wykonania prac remontowych. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. P. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie gdy poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku P. P. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że jego konkubina i córki potrzebują jego natychmiastowego wsparcia i pomocy. Konkubina skazanego otrzymuje zasiłki socjalne i podjęła starania o wypłatę świadczeń alimentacyjnych. Winna nadto zaktywizować swoje działania w kierunku podjęcia zatrudnienia. Jednocześnie podkreślić należy, że nie można uznać, by opieka nad dziećmi wykluczała wykonywanie przez nią pracy. Nadto wskazać należy, że skazany nie sprecyzował jak chce pomóc swoim najbliższym. Nie dysponuje on bowiem promesą zatrudnienia. Wykonanie prac remontowych również nie może stanowić uzasadnionego powodu skorzystania przez niego z przerwy w karze. Wskazać bowiem należy, że konkubina i dzieci skazanego zamieszkują w tym samym domu, co siostra konkubiny wraz z jej partnerem. Skazany nie jest zatem jedyną osobą, która może zrealizować prace w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.