Postanowienie II AKzw 209/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 209/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. R. syna I. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 13 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 4215/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 4215/13/wz Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanemu P. R. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: samowolne oddalenie się z miejsca pracy i niepowrót z przerwy w karze. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Zarzucił, że Sąd Okręgowy wydał orzeczenie pomijając argumentację przedstawioną przez skazanego we wniosku o warunkowe zwolnienie oraz wnioski wynikające z opinii sporządzonej w jego sprawie przez kuratora sądowego. Jednocześnie skarżący wskazał, że niesłusznie uwzględniono jedynie fakt niepowrotu skazanego z przerwy w karze, pomijając okoliczność, że instytucję tę wykorzystał zgodnie z przeznaczeniem. W opinii skarżącego przy orzekaniu w sprawie koniecznym było również dostrzeżenie jego położenia osobistego – śmierci matki, niekorzystnej sytuacji życiowej ojca oraz konkubiny i dzieci. Wskazał nadto, że odmowa udzielenie mu warunkowego zwolnienia z powodu niepowrotu do zakładu karnego z przerwy w karze jest w istocie podwójnym karaniem go za to samo zachowanie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu P. R. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że niepowrót do zakładu karnego z przerwy w karze i oddalenie się z miejsca zatrudnienia wyraźnie sprzeciwia się udzieleniu skazanemu warunkowego zwolnienia. Taką postawą zawiódł pokładane w nim zaufanie, że w warunkach zmniejszonego dozoru będzie on potrafił kontrolować swoje zachowanie. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że skazany jest osobą wielokrotnie karaną sądownie i w przeszłości korzystał ze środków probacyjnych, jednakże konsekwentnie powracał na drogę przestępstwa. Powyższe świadczy o znacznym stopniu jego demoralizacji. Przywoływanie obecnie powyższych okoliczności nie jest, jak podnosi skarżący, wyrazem podwójnego karania za wcześniejsze zachowania, a istotnym czynnikiem, który nie może być pomijany przy formułowaniu całościowej prognozy odnośnie gwarancji przestrzegania przez niego porządku prawnego w warunkach wolnościowych. Wskazać nadto należy, że pomimo otrzymania wielu nagród regulaminowych skazany nie ustrzegł się przekroczeń dyscyplinarnych. Choć był one nieliczne, to jednak ich rangę uznać trzeba za znaczną. Proces resocjalizacji P. R. przebiegał zatem z zaburzeniami. Jednocześnie podkreślić trzeba, że okoliczności związane z położeniem rodziny skazanego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie warunkowego zwolnienia, gdyż nie posiadają znaczenia prognostycznego. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec P. R.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.