Postanowienie II AKzw 2087/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2087/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego S. J. na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 1882/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 21 listopada 2013r. nie uwzględnił wniosku skazanego S. J. w przedmiocie udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego S. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić należy, iż przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania może być udzielona jedynie z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek ustawowych, do których ustawodawca zalicza: ważne względy rodzinne lub osobiste, powodujące zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny (art.153§2 k.k.w.). Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy nie można im zaradzić. Istotnym jest również by skazany rokował nadzieje, że przerwa zostanie wykorzystana zgodnie z deklarowanym celem. --- STRONA 2 --- Przede wszystkim należy zauważyć, że sytuacja rodziny skazanego nie jest na tyle ciężka by uzasadniała udzielenie skazanemu przerwy w karze pozbawienia wolności , a nadto należy zauważyć, iż skazany przed osadzeniem nie pracował, a ciężar jego utrzymania spoczywał na jego matce. Zatem istnieją poważne wątpliwości, czy przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem. W tej sytuacji udzielenie przerwy nie znajduje uzasadnienia. Sąd Apelacyjny podzielając argumenty podniesione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.