Postanowienie II AKzw 2061/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2061/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SSA Marcin Cieślikowski po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. K. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2013 r. , sygn. akt V Kow 1968/13/el w przedmiocie umorzenia postępowania o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy umorzył postępowanie wobec skazanego K. K. na podstawie art. 15 § 1 kkw wobec braku formalnych przesłanek umożliwiających wykonanie sumy kary pozbawienia wolności 10 miesięcy i 4 miesięcy określonego w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. W zażaleniu na powyższe postanowienie w imieniu skazanego jego obrońca zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że skazany nie spełnia warunków formalnych do uzyskania zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, albowiem przesłanka „kar pozbawienia wolności nieprzekraczających w sumie jednego roku” zawarta w tym przepisie dotyczy kar orzeczonych, a nie pozostających skazanemu do odbycia. W oparciu o powyższy zarzut autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Sformułowany zarzut obrazy prawa materialnego to jest przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. a wykonywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego jest nieuzasadniony. Cytowany przez autora zażalenia wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12 września 2012 r. II A Kzw 783/12 dotyczy innej sytuacji niż w niniejszej sprawie. Teza tegoż Sądu. W chwili orzekania o dopuszczalności wykonywania kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego sąd winien m.in. --- STRONA 2 --- ustalić, które z orzeczonych wobec skazanego kar pozbawienia wolności, w tym objętych wnioskiem o zezwolenie na dozór elektroniczny podlegają wykonaniu i w jakim zakresie. Skoro tylko niektóre kary podlegają wykonaniu, to dopiero ich suma, a nie w ogóle suma kar orzeczonych, decyduje o możliwości uwzględnienia wniosku. Chodzi tu o sytuację gdy np. jedna z kar pozbawienia wolności jest orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a inna jest odroczona. W tych przypadkach kary pozbawienia wolności nie są wykonywane i dlatego nie mają odniesienia w sumie kary o jakich stanowi art. 6 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy. Z uzasadnienia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wynika, że teza wyżej powołana dotyczy takich przypadków. Nie chodzi w cytowanej sprawie o przypadki gdy z orzeczeniem kary pozbawienia wolności część została już wykonana np. w ramach tymczasowego aresztowania, która zaliczona jest na poczet wymiaru kary pozbawienia wolności. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 6 przedmiotowej ustawy nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o kary wymierzone albowiem ustawodawca w ust. 2 pisze wprost o karach wymierzonych a nie wykonywanych. Także sformułowanie mówiące o orzeczonych kar zastępczych (art. 7 ustawy) nie pozostawia wątpliwości, że nie chodzi tu o pozostałe do odbycia kary pozbawienia wolności lecz o kary wymierzone które suma nie może przekraczać jednego roku. Z tych też powodów akceptując rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego o braku formalnych podstaw do rozpoznania wniosku o zezwolenie na odbycia sumy kar pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należało zaakceptować umorzenie postępowania na podstawie art. 15 § 1 kkw.