Postanowienie II AKzw 2047/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karn

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 2047/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. H. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt: IV Kow 2650/13/pr w przedmiocie udziela skazanemu D. H. dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek o udzielenie dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Na postanowienie o kolejnym udzieleniu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności skazanemu D. H. zażalenie złożył prokurator zarzucając: 1)błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym a co najmniej przedwczesnym przyjęciu przez Sąd, że w przypadku skazanego D. H. zaistniała ciężka choroba uniemożliwiająca wykonywanie kary pozbawienia wolności, podczas gdy załączona do wniosku dokumentacja medyczna nie zawiera takiej oceny stanu zdrowia skazanego, a w szczególności nie stwierdza się, że umieszczenie skazanego w zakładzie karnym może zagrażać jego życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo – co doprowadziło do błędnej interpretacji art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 k.k.w. i udzielenie skazanemu dalszej przerwy w odbywaniu kary. 2)obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia – to jest art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego prokuratora o uzyskanie dowodu z opinii biegłego, który miałby określić czy stan zdrowia skazanego wskazuje na istnienie cięzkiej choroby, a umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać jego życiu lub spowodować jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo – podczas, gdy przedstawiona dokumentacja medyczna nie zawiera w tej kwestii jednoznacznego stanowiska, a lekarz, który wypowiedział się, że D. H. nie może być leczony w zakładzie karnym – nie wypowiadał się jako biegły powołany przez sąd co winno było skutkować uzyskaniem przez sąd opinii biegłego. --- STRONA 2 --- W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając zażalenie prokuratora, Sąd Apelacyjny podzielił sformułowane w nim zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Na posiedzeniu prokurator wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza, w celu ustalenia czy choroba skazanego jest chorobą ciężką i czy umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać jego życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Wniosek powyższy został oddalony na tej podstawie, że przedłożone zaświadczenie lekarskie jest wystarczające. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skoro z zaświadczenia i skierowania do szpitala, podpisał dr M. C. który wpisany jest na listę biegłych w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej, to podstawa udzielenia przerwy jest rozstrzygnięta. W ocenie Sądu Apelacyjnego kwestia czy zachodzi przesłanka do udzielenia kolejnej przerwy nie została prawidłowo ustalona. Fakt, że skazany, młody człowiek, od ponad roku przebywa na przerwie w wykonaniu kary w związku z rozpoznaniem zaburzeń statytki kręgosłupa lędźwiowego opisanego w opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez lekarza chirurga J. M., po przeprowadzeniu konsultacji, jest jedyną opinią wydaną co do skazanego (k.11) w dniu 5 października 2012 r. Ta opinia wprawdzie jest potwierdzona poprzez przebieg leczenia i przedłożona informacją medyczną, ale przez ponad rok Sąd Okręgowy już nie posiłkował się opiniami lekarskimi, sam oddzielnie dokonał oceny stanu zdrowia. Podkreślić należy, że stan zdrowia, a w szczególności ustalenia czy w niniejszym przypadku u skazanego wchodzi w grę ciężka choroba uniemożliwiająca wykonanie kary pozbawienia wolności, wymaga oceny biegłego który nie jest jednocześnie lekarzem prowadzącym. W szczególności Sąd Okręgowy udzielając kolejnych przerw w wykonaniu kary pozbawienia wolności, nie miał nawet przybliżonej orientacji jakie są rokowania leczenia skazanego. Tak więc Sąd Okręgowy oddalając wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, nie obraża przepisu art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. lecz przepis art. 193 § 1 k.p.k., albowiem sąd nie dopuścił dowodu z opinii biegłego o stanie zdrowia skazanego, co wymagało wiadomości specjalnych. Z powyższych powodów należało uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności przekazać do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu winien dopuścić dowód z opinii biegłego lekarza neurochirurga nie uczestniczącego w dalszych leczeniach skazanego i dopiero na tej podstawie podjąć merytoryczną decyzję w przedmiocie dalszej przerwy w wykonaniu kary. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.