Postanowienie II AKzw 2035/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2035/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. D. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 1610/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1610/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił M. D. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Sytuacja konkubiny i dzieci skazanego jest stabilna. Pobierają oni zasiłki socjalne. Córka skazanego pozostaje pod specjalistyczną opieką. O dodatkowe wsparcie w opiece nad nią można ubiegać się w Ośrodku Pomocy Społecznej. Nadto w związku z zachowaniem skazanego, jakie prezentował w 2012r. w okresie próby w związku z udzielonym mu warunkowym zwolnieniem, Sąd I instancji przyjął, że skazany nie rokuje wykorzystania przerwy zgodnie z deklarowanymi celami. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany wskazując raz jeszcze na niekorzystne położenie materialne swoich najbliższych i konieczność opieki nad córką. Podkreślił, że córka przejdzie w najbliższym czasie zabieg chirurgiczny, co wymaga jego obecności w warunkach wolnościowych. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o „ponowne rozpatrzenie jego wniosku”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie M. D. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych. Tymczasem w niniejszej sprawie powyższe względy nie wystąpiły. Konkubina skazanego otrzymuje zasiłki socjalne, co zapewnia jej skromne, lecz wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb, środki materialne. W opiece nad córką może zaś odciążyć ją pracownik ośrodka pomocy społecznej. Winna ona zatem poczynić starania o uzyskanie prawa do korzystania z jego wsparcia. Także odbycie przez córkę skazanego zabiegu nie uzasadnia jego pobytu w warunkach wolnościowych. Dziecko potrzebuje bowiem profesjonalnej opieki specjalistów, której skazany nie zdoła zastąpić. Nadto wskazać należy, że M. D. nie przedstawił promesy zatrudnienia, a jego plany zawodowe w okresie korzystania z przerwy w karze nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Przed osadzeniem nadużywał alkoholu i był sprawcą awantur w miejscu zamieszkania, co stało się powodem odwołania warunkowego zwolnienia, z którego korzystał przed osadzeniem. Nie rokuje on zatem wykorzystania przerwy na polepszenie położenia materialnego swoich najbliższych. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu M. D. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.