Postanowienie II AKzw 2030/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2030/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. D. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 20 listopada 2013r. (IV Kow.2224/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 20 listopada 2013r. odmówił skazanemu D. D. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył skazany, który kwestionując treść orzeczenia lekarskiego oraz przedstawiając swój stan zdrowia i potrzebę przeprowadzenia „zabiegu przeszczepu endoprotezy”, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Ustalenie Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art.153 § 1 kkw, które uzasadniałyby udzielenie przerwy w odbywaniu kary, jest prawidłowe, gdyż zostało dokonane na podstawie świadectwa lekarskiego, z którego wynika, że skazany, u którego rozpoznano - „zespół bólowy prawego stawu biodrowego w przebiegu choroby zwyrodnieniowej i po urazie” - pozostaje pod kontrolą lekarską i może być leczony w warunkach zakładu karnego, a więc stan jego zdrowia nie stanowi ciężkiej choroby w rozumieniu art. 150 § 2 kkw. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować treść tego świadectwa, tak w zakresie rozpoznania, jak i koniecznego postępowania medycznego. Zażalenie skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji w tym przedmiocie. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że świadczenia zdrowotne udzielane są skazanym przede wszystkim przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności (art.115 § 4 i 5 kkw), również w zakresie rehabilitacji. Na marginesie należy zauważyć, że gdyby nawet zostało wykazane, że konieczne jest przeprowadzenie zabiegu w warunkach wolnościowych, to udzielenie przerwy w odbywaniu kary byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby skazany --- STRONA 2 --- miał zagwarantowane miejsce w odpowiedniej placówce leczniczej. Aktualnie to skazany nie tylko, że nie ma miejsca w szpitalu, ale nawet nie zostało wykazane, aby leczenie operacyjne było celowe. Mając powyższe na uwadze, zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.