Postanowienie II AKzw 2010/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2010/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. M. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 19 listopada 2013r. (V Kow. 3292/13/pr.) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 19 listopada 2013r. odmówił skazanemu J. M. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego, który zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia w szczególności art. 7 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. poprzez zupełnie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia jedynie części opinii kuratora sądowego, w tym zakresie, w którym w ocenie kuratora „babcia skazanego daje sobie radę bez skazanego”, natomiast w zupełności Sąd I Instancji pominął pozostałą część opinii, w której babcia skazanego broni wnuczka i pragnie, ażeby skazany pomagał jej w stałej opiece i pomocy, oraz całkowicie pominięcie zaświadczenia lekarskiego dotyczącego stanu zdrowia U. K. oraz aktualnej opinii o skazanym z Aresztu Śledczego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia polegający na wadliwym przyjęciu, iż matka skazanego jest w stanie zaopiekować się U. K. – babcią skazanego, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż osoba ta pracuje w Niemczech, w związku z czym nie przebywa stale w J. i nie jest w stanie sprawować stałej opieki na w/w schorowaną osobą, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia polegający na wadliwym przyjęciu, iż brak udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności wobec skazanego J. M. nie pociągnęło by dla jego babci – U. K. zbyt ciężkich skutków, podczas gdy z materiału dowodowego wynika niezbicie, iż w chwili obecnej skazany J. M. jest w zasadzie jedyną osobą, która opiekuje się schorowaną babcią, nadto, jedynie on pomaga jej w gospodarstwie --- STRONA 2 --- domowym, zaś twierdzenia kuratora wskazane w wywiadzie nie posiadają waloru aktualności, z uwagi, iż podnoszone okoliczności miały miejsce kilka lat temu, kiedy jeszcze żył dziadek skazanego. Stawiając powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o udzielenie skazanemu J. M. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, orzeczonej prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, sygn. akt : II K 457/09, II K 497/13, II W 1502/12, II W 463/12, na okres 6 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego nie jest zasadne, bez względu na to, na ile osobą niesamodzielną i potrzebującą pomocy innych jest babcia skazanego, na ile pomoc ta może być udzielona przez instytucje do tego powołane (pomoc społeczna) oraz czy skazany – z uwagi na dotychczasowy tryb życia i stwierdzone skłonności – mógłby tę pomoc i opiekę właściwie świadczyć. Treść wywiadu kuratora zdecydowanie podważa twierdzenia i wnioski zawarte w zażaleniu. Jednakże kwestią podstawową w niniejszej sprawie jest to, że skazany nie jest ani jedyną osobą, ani zobowiązana w pierwszej kolejności do pomocy swojej babci. Gdyby nawet babcia skazanego wymagała bezwzględnie pomocy innej osoby, to nie skutkowałoby to automatycznie udzieleniem mu przerwy w karze, albowiem w pierwszej kolejności tej pomocy winni udzielić jej krewni pozostający na wolności. Pomoc i opieka dziecka nad rodzicem jest nie tylko obowiązkiem moralnym, ale także prawnym, skonkretyzowanym w art. 87 k.r.o., i to matka skazanego w pierwszej kolejności winna udzielić pomocy swojej matce. Zaplanowanie wyjazdu zagranicznego do pracy na okres 6 tygodni, właśnie w celu zaopiekowania się niedołężnymi osobami, absolutnie nie zwalnia jej z obowiązku pomocy swojej matce. Nie można pomijać faktu, że matka skazanego posiada w kraju zatrudnienie, a wyjazd za granicę został zaplanowany po odmowie udzielenie jej synowi przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z drugiej strony nie można także zaakceptować stanowiska prezentowanego w pkt I zażalenia, aby to osoba potrzebująca pomocy, mogła wybierać kto ma jej udzielić tej pomocy, a gdyby wybrała osobę, która odbywa karę pozbawienia wolności, to winno skutkować to przerwaniem wykonywania tej kary. Mając powyższe na uwadze orzeczono – jak na wstępie.