Postanowienie II AKzw 2007/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 2007/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. G. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 listopada 2013r. (IV Kow. 3586/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 listopada 2013r. odmówił skazanemu D. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 4 stycznia 2019r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanego, który zarzucił „naruszenie przepisu art. 77 § 1 kk przez przyjęcie, że skazany D. G. nie zasłużył na warunkowe przedterminowe zwolnienie, bowiem nie zachodzi wobec niego dodatnia prognoza społeczno-kryminologiczna mimo wzorowej postawy skazanego podczas 10-letniego pobytu w zakładzie karnym i jego wyjątkowych i szczególnych właściwości i warunków osobistych , które wyróżniają go spośród wszystkich skazanych w Polsce w związku z jego wielką i wieloletnią działalnością charytatywną, którą jako pierwszy w Polsce zainicjował w 2007r. i jest wzorem do naśladowania nie tylko dla pozostałych skazanych, którzy poszli w jego ślady”. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia obrońcy skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Na wstępie należy zauważyć - tylko marginalnie - że poprzez zastosowanie lub odmowę zastosowania przepisu o charakterze fakultatywnym, a takim jest art. 77 § 1 kk, sąd nie dopuszcza się obrazy tego przepisu. W tej sytuacji i wobec treści --- STRONA 2 --- uzasadnienia zażalenia musi być ono rozpoznane pod kątem błędu w ustaleniach w przedmiocie prognozy społeczno- kryminologicznej. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza społeczno- kryminologiczna wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Warunkowe przedterminowe zwolnienie nie jest zaś prostą „nagrodą” za dobre zachowanie w warunkach izolacji, jak spostrzega to skazany i jego obrońca, chociaż to zachowanie może być w określonych realiach jednym z istotnych elementów prognozy. Istotnie skazany podczas odbywania kary bardzo mocno zaangażował się w działalność charytatywną na rzecz dzieci niepełnosprawnych, a jego zachowanie w warunkach izolacji nie budzi żadnych zastrzeżeń. Jest to postawa zasługująca na pochwałę, chociaż nie można także tracić z pola widzenia, że pozwala mu to na złagodzenie dolegliwości wykonywanej kary, chociażby poprzez częstsze opuszczanie zakładu karnego. Postawa taka może dowodzić „przemiany wewnętrznej” skazanego, jak twierdzi się w zażaleniu, chociaż przemiana ta byłaby bardziej wiarygodna, gdyby skazany zainteresował się tym, jak naprawić szkody wyrządzone przestępstwami, do czego został zobowiązany wyrokiem sądu (p.pkt XXVIII). Mówiąc krótko, gdyby skazany rzeczywiście chciał zerwać z dotychczasowym trybem życia i krytycznie oceniał popełnienie przestępstw, to zanim zaczął pomagać ludziom pokrzywdzonym przez los, winien przede wszystkim naprawić krzywdy i szkody osobom pokrzywdzonym przez siebie. Tymczasem skazany niczego w tym kierunku nie robi twierdząc cynicznie, że „nie ma komu zapłacić i nikt się po te pieniądze nie zgłosi” (p. opinia dyrektora z 8.11.2013r.), chociaż wyrok wyraźnie wskazuje komu ma zapłacić określone kwoty. Sprawia to wszystko wrażenie, że skazany chce nadal korzystać z owoców przestępstwa, a jego zaangażowanie w działalność społeczną, charytatywną i religijną ma wyłącznie charakter koniunkturalny, obliczony na wcześniejsze opuszczenie zakładu karnego. W zażaleniu obrońca skazanego nie dostrzega innych bardzo istotnych faktów z życia skazanego, które muszą być uwzględnione przy formułowaniu prognozy społeczno-kryminologicznej, a które nie pozwalają na uznaniu jej za pozytywną. Chodzi mianowicie o uprzednią karalność skazanego oraz wcześniejsze, zakończone niepowodzeniem, stosowanie wobec niego środków probacyjnych. W szczególności trzeba mieć na uwadze to, że w październiku 1990r. skazany został warunkowo przedterminowo zwolniony z reszty kary pozbawienia wolności odbywanej za przestępstwo rabunku kwalifikowanego. Nie powstrzymało to go przed popełnieniem kolejnych przestępstw. W międzyczasie popełnił kolejne przestępstwa i został skazany na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (wyrok SR w Żaganiu z 25.03.2003r.). A przecież w chwili warunkowego zwolnienia sąd penitencjarny, jak również później Sąd Rejonowy w Żaganiu, przyjmowali, akceptując zapewnienia skazanego, że więcej nie popełni on żadnego przestępstwa. Te orzeczenia sądów okazały się błędem, a zapewnienia skazanego nieprawdziwe, skoro niespełna rok po ostatnim wyroku skazany przystąpił do przygotowań, efektem których było popełnienie dwóch rabunków przy pomocy broni palnej, przy czym podczas jednego z napadów osobiście użył on tej broni, strzelając do osoby ochraniającej konwój pieniędzy. W tej sytuacji jest rzeczą naturalną, że zapewnienia, deklaracje i działalność skazanego nie wzbudzają takiego zaufania, jak osoby, która wcześniej nie korzystała ze środków probacyjnych. Słuszne jest zatem stawianie skazanemu „większych wymagań” dla przyjęcia pozytywnej prognozy, niż osobie, która pierwszy raz odbywa karę i nie zawiodła zaufania sądu. W niniejszej sprawie istotną podstawą do takiej prognozy winna być nie tylko deklaracja zerwania z dotychczasowym trybem życia i zaangażowanie w działalność społeczną, ale realne i autentyczne zaangażowanie w naprawienie wyrządzonych krzywd i szkód oraz odcięcie się od możliwości korzystania w przyszłości z owoców przestępstwa. To wszystkie argumenty nakazują utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.