Postanowienie II AKzw 2006/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karn

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 2006/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. H. (1) zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt: III Ko 159 /13 w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku skazanego M. H. (1) o odroczenie wykonania kary 3 lat pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE W zażaleniu na odmowę odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, obrońca skazanego zarzucił: 1.naruszenie prawa materialnego, a to art. 151 § 1 k.k.w. polegające na błędnym uznaniu, że po stronie skazanego M. H. (2) nie występuje przesłanka określana przez ustawę jako „pociągająca dla skazanego ciężkie skutki” za które obrona uważa pogłębienie się na skutek odbywania kary pozbawienia wolności przez skazanego będącego jedynym żywicielem rodziny, tragicznej sytuacji materialnej tej rodziny i utratę praktycznie jakichkolwiek źródeł utrzymania, 2.naruszenie prawa materialnego a to art. 151 § 2 k.k.w. poprzez odstąpienie od warunkowego odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności w sytuacji kiedy „liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekracza w skali kraju ogólna pojemność tych zakładów”, która to sytuacja upoważnia sąd do uwzględnienia wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. W oparciu o wyżej sformułowany zarzut, autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania, względnie o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o dalsze odroczenie skazanemu pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności. Rozpoznając zażalenie, Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosku. Jeśli chodzi o zarzut sformułowany w pkt 1. to w ocenie Sądu Apelacyjnego jest on w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, albowiem autor w istocie kwestionował ustalenia Sądu Okręgowego, co do sytuacji osobistej i rodzinnej skazanego. Obraza prawa materialnego polega na tym, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych, a jedynie zastosowanie --- STRONA 2 --- nieodpowiedniego przepisu czy też niezastosowanie określonego przepisu, którego zastosowanie jest obligatoryjne. Tak więc warunkiem prawidłowo sformułowanego zarzutu obrazy prawa materialnego jest niekwestionowanie ustaleń faktycznych oraz gdy obraza ta ma charakter samoistny (zobacz szerzej na ten temat: np. Komentarz aktualizowany LEX/el 2013, J. Grajewski teza 3 in. do art. 438 pkt 1 k.p.k.). Podkreślić należy, że tego rodzaju określenie ocenne „pociągając dla skazanego lub jego rodziny skutki zbyt ciężkie”, w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy zarzutu obrazy prawa materialnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie jest trafny pogląd, iż wykonanie kary pozbawienia wolności jest wobec skazanego natychmiastowe. Od pierwszego wyroku Sądu Okręgowego w tej sprawie (skazującego) minęło 3 lata i skazany zdążył już odbyć 4 miesiące kary pozbawienia wolności. Podkreślić należy, że autor wniosku oraz autor zażalenia nie określili nawet okresu odroczenia, a w szczególności nie wskazali aby po ewentualnym odroczeniu sytuacja rodzinna skazanego uległaby zdecydowanej poprawie. Podzielając ustalenia Sądu Okręgowego brak jest przesłanek do uwzględnienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Co do zarzutu 2. zażalenia, to w tym przypadku mogłaby wchodzić w grę obraza prawa materialnego, to jest art. 151 § 2 k.k.w., gdyby treść tego przepisu brzmiała „Sąd odracza wykonanie kary” zamiast „Sąd może odroczyć wykonanie kary” jak brzmi ten przepis. Jest oczywiste, że Sąd Okręgowy nie miał możliwości rozważenia ewentualnego zastosowania tego przepisu wobec skazanego, albowiem kara jaką wymierzono skazanemu wynosi 3 lata pozbawienia wolności w sytuacji gdy przepis art. 151 § 2 k.k.w. dotyczy tylko kar do 2 lat pozbawienia wolności. Z tych też powodów brak jest jakichkolwiek przesłanek do uwzględnienia zarzutu określonego w pkt 2. Reasumując, Sąd Apelacyjny w pełni podzielił stanowisko i argumenty przytoczone przez Sąd Okręgowy w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia. Z tych też powodów orzeczono jak wyżej. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.