Postanowienie II AKzw 1993/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1993/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 17 października 2013r. (IV Kow.1657/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 17 października 2013r. odmówił skazanemu S. B. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył skazany, który przedstawiając swój stan zdrowia i potrzebę leczenia na wolności, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Ustalenie Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art.153 § 1 kkw, które uzasadniałyby udzielenie przerwy w odbywaniu kary, jest prawidłowe, gdyż zostało dokonane na podstawie świadectwa lekarskiego, z którego wynika, że skazany, u którego rozpoznano chorobę wrzodową, pozostaje pod kontrolą lekarską i może być leczony w warunkach zakładu karnego, a więc stan jego zdrowia nie stanowi ciężkiej choroby w rozumieniu art. 150 § 2 kkw. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować treść tego świadectwa, tak w zakresie rozpoznania, jak i koniecznego postępowania medycznego. Zażalenie skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji w tym przedmiocie. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że świadczenia zdrowotne udzielane są skazanym przede wszystkim przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności (art.115 § 4 i 5 kkw), również w zakresie rehabilitacji. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.