Postanowienie II AKzw 1986/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1986/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. W. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 1808/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1808/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił P. W. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż powołane we wniosku okoliczności nie dają podstaw do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Córka skazanego pozostaje pod opieką jego rodziców, którzy zostali ustanowieniu rodziną zastępczą dla dziecka. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że jego matka z uwagi na stan zdrowia (przebyta operacja kręgosłupa) potrzebuje odciążenia w wykonywaniu obowiązków związanych z opieką nad jego córką. Wskazał również na silną więź łączącą go z dzieckiem. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. W. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach --- STRONA 2 --- wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku P. W. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można tracić z pola widzenia, że rodzice skazanego zostali ustanowieniu rodziną zastępczą dla jego córki. Dziecko ma zatem zapewnioną opiekę. Stan zdrowia matki skazanego nie jest przeszkodą w realizowaniu zobowiązań związanych z opieką nad wnuczką, gdyż sąd rodzinny przed ustanowieniem rodziny zastępczej badał, czy dziadkowie są w stanie realizować swoje obowiązki, również z uwagi na stan zdrowia. Jeżeli zaś dziadkowie nie mogą wykonywać obowiązków rodziców zastępczych, to należałoby przede wszystkim zawiadomić o tym sąd rodzinny. Obecność skazanego nie jest zatem konieczna do zapewnienia jego dziecku odpowiedniej opieki. Podtrzymywanie więzi emocjonalnej pomiędzy skazanym a córką nie może zaś stanowić wystarczającego powodu do udzielenia mu przerwy w karze. Podkreślić jednocześnie trzeba, że pobyt skazanego w warunkach izolacyjnych nie wyklucza jego kontaktów z córką. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu P. W. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.