Postanowienie II AKzw 1957/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1957/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. S. zażaleń wniesionych przez skazanego i kuratora sądowego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 1912/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. przyjęte zażalenie wniesione przez kuratora sądowego pozostawić bez rozpoznania, II. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1912/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił T. S. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że rodzice skazanego nie wymagają wsparcia osób trzecich. W razie zaistnienia takiej konieczności, posiadają oni możliwość skorzystania z pomocy innych osób niż skazany. Powyższe postanowienie w zażaleniu zaskarżył podkreślając, że sytuacja bytowa jego rodziców pogarsza się i nie ma osób, które mogłyby udzielić im pomocy. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Nadto zażalenie na powyższe postanowienie złożył również kurator sądowy wskazując, że ojciec skazanego wymaga wsparcia syna. Nadto wyjaśnił, że informacja, iż skazany nie utrzymywał przed osadzeniem kontaktu z ojcem, nie odpowiada prawdzie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie wniesione przez kuratora sądowego na postanowienie w przedmiocie odmowy udzielenia skazanemu przerwy w karze na podstawie art. 430 § 1 kpk w zw. z art. 429 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw należało pozostawić bez rozpoznania. Kurator nie jest bowiem osobą uprawnioną do wniesienia środka zaskarżenia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 153a § 1 kkw w posiedzeniu w przedmiocie przerwy ma prawo wziąć udział sądowy kurator zawodowy, jeżeli składał wniosek o wydanie postanowienia. Nie przyznano mu jednak prawa do wniesienia zażalenia. Treść § 2 art. 153a kkw stanowi, że na postanowienie w przedmiocie odroczenia lub przerwy przysługuje zażalenie. Nie wymienia jednak kuratora sadowego jako uprawnionego do powyższej czynności. Trzeba zaś podkreślić, że Kodeks karny wykonawczy zastrzega wyraźnie kiedy osobie innej niż strona przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Powyższego dowodzi przepis art. 162 § 3 kkw, w którym w analogicznej sytuacji zainicjowania postępowania przez kuratora sądowego poprzez złożenie wniosku o udzielenie warunkowego zwolnienia przyznano mu prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające udzielenia powyższego środka probacyjnego. Treść art. 153a § 2 kkw uprawnienia takiego nie przewiduje. A contrario wywieść zatem należy wniosek, że kurator sądowy jest osobą nieuprawnioną do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie przerwy w karze. Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie T. S. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym tylko poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku T. S. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Oprócz skazanego są inne osoby mogące udzielić rodzicom pomocy w razie zaistnienia takiej konieczności. Skazany posiada bowiem brata. Obowiązek wspierania rodziców ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r i o. Brat skazanego nie może zwolnić się z tego obowiązku. Fakt zamieszkiwania w innym mieście lub poza granicami kraju (jak obecnie podnosi skazany w piśmie uzupełniającym zażalenie) nie wyklucza świadczenia pomocy osobom najbliższym. Realizacja powyższych działań nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia przez brata skazanego, której ten nie udowodnił. Jeśli nie chce on wspierać rodziców osobiście, powinien udzielić im pomocy materialnej. Obecnie zarówno matka, jak i ojciec skazanego uzyskują stały dochód – pobierają świadczenie emerytalne. Posiadają oni zatem środki niezbędne do egzystencji. Przy wsparciu finansowym drugiego z synów możliwe jest zatrudnienie osób świadczących pomoc w sposób profesjonalny. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu T. S. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.