Postanowienie II AKzw 1952/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1952/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. P. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 października 2013r. (sygn. akt IV Kow 1999/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 października 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 1999/13/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanemu K. P. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. W oparciu o opinię o stanie zdrowia skazanego sporządzoną przez więzienną służbę zdrowia, Sąd I instancji uznał, że skazany może być leczony w zakładzie karnym. Nadto Sąd Okręgowy podkreślił, że skorzystania przez K. P. z przerwy w karze nie uzasadniają również względy rodzinne, gdyż sytuacja materialna żony skazanego jest dobra, zaś w razie pogorszenia swojego położenia może ona zwrócić się o udzielenie pomocy do dwóch dorosłych córek. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając: - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk w zw. z art. 92 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny materiału dowodowego, w szczególności oceny dokumentacji medycznej skazanego i przyjęcie, że udzielenie przerwy nie jest usprawiedliwione, bowiem brak takiego zlecenia w dokumentacji medycznej, a także poprzez wydanie orzeczenia nie rozważywszy całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności dokuczliwości i uciążliwości schorzenia skazanego oraz jego zachowania po popełnieniu przestępstwa, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy według wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności powinien prowadzić do przekonania, że skazany znajduje się w wyjątkowym przypadku uzasadniającym udzielenie przerwy; --- STRONA 2 --- - mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne względy zdrowotne przemawiające za udzieleniem przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, podczas gdy skazany wymaga natychmiastowego zoperowania swojego schorzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na czas odpowiedni do wykonania zabiegu chirurgicznego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie stanu zdrowia skazanego Sąd Okręgowy dokonał ustaleń niekompletnych, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że Sąd Okręgowy uznał, że każde ze stwierdzonych w opinii o stanie zdrowia skazanego schorzeń może być leczone w zakładzie karnym. Tymczasem twierdzenie takie budzi wątpliwości. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w opinii o stanie zdrowia K. P. lekarz więziennej służby zdrowia stwierdził jedynie, że skazany od wielu lat cierpi na lewostronny niedosłuch. Nie wskazał zaś, by więzienna służba zdrowia planowała podjąć jakiekolwiek kroki w kierunku leczenia powyższego schorzenia. Wydaje się zatem, że stwierdzenie, że skazany może być leczony w zakładzie karnym odnosi się do pozostałych jego schorzeń i oznacza poddanie skazanego leczeniu farmakologicznemu, które jest już realizowane. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy winien rozważyć czy schorzenie skazanego w postaci niedosłuchu jest ciężką chorobą, o której mowa w art. 150 kkw w zw. z art. 153 § 1 kkw. W tym celu Sąd I instancji powinien ustalić charakter niedosłuchu skazanego wyjaśniając cechy charakterystyczne dla tej jednostki chorobowej, rodzaj terapii, ewentualną możliwość odsunięcia w czasie leczenia do chwili opuszczenia zakładu karnego przez skazanego i wpływu powyższego na stan jego zdrowia. Konieczne jest również zweryfikowanie czy jedynym sposobem na usunięcie tego schorzenia jest leczenie operacyjne, na realizację którego skazany otrzymał skierowanie od lekarza z (...) Publicznego Szpitala (...) w K.. Za niezbędne uznać również należy ustalenie możliwości więziennej służby zdrowia w zakresie leczenia skazanego odnośnie każdego z przyjętych rodzajów terapii. W przypadku stwierdzenia niemożliwości leczenia skazanego w warunkach więziennej służby zdrowia, niezbędnym będzie zbadanie czy skazany ma sprecyzowane plany odnośnie terapii w warunkach wolnościowych, aktualny termin i miejsce leczenia, a następnie w razie stwierdzenia zasadności udzielenia przerwy w karze - dostosowanie okresu korzystania z powyższej instytucji do powyższego ustaleń. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.