Postanowienie II AKzw 1946/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1946/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego G. Z. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 23 października 2013r. (IV Kow. 3039/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 23 października 2013r. odmówił skazanemu G. Z. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 10 marca 2015r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym szeroko przedstawił swoje zachowanie w warunkach izolacji więziennej oraz sytuację rodzinną (stan zdrowia ojca), a także zapewnił, że będzie przestrzegał porządku prawnego. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. W swoim zażaleniu skazany nie dostrzega bardzo istotnych faktów z jego życia, które muszą być uwzględnione przy formułowaniu prognozy społeczno-kryminologicznej, a które nie pozwalają na uznaniu jej za pozytywną. Chodzi mianowicie o uprzednią karalność skazanego oraz wcześniejsze, zakończone niepowodzeniem, stosowanie wobec niego środków probacyjnych. W szczególności trzeba mieć na uwadze wyrok z lipca 2007r. (SR w Gliwicach – III K --- STRONA 2 --- 650/07) skazujący na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nie odniosło to żadnego skutku, gdyż w okresie próby dopuścił się kolejnego przestępstwa, także z użyciem przemocy, ale bardziej szkodliwego i niebezpiecznego. A przecież w chwili warunkowego zawieszenia wykonania kary sąd przyjął, akceptując zapewnienia skazanego, że więcej nie popełni on przestępstwa. To orzeczenie Sądu okazało się błędem, a zapewnienia skazanego nieprawdziwe. Nie można tej kwestii pominąć w procesie konstruowania prognozy społeczno-kryminologicznej. W tej sytuacji jest rzeczą naturalną, że zapewnienia i deklaracje skazanego nie wzbudzają takiego zaufania, jak osoby, która wcześniej nie korzystała ze środków probacyjnych. Słuszne jest zatem stawianie skazanemu „większych wymagań” dla przyjęcia pozytywnej prognozy, niż osobie, która nie zawiodła zaufania sądu. Może to przejawiać się także w potrzebie odbycia dłuższego okresu kary, niż wynikający z ustawy, dla sformułowania pozytywnej prognozy. Sąd Apelacyjny nie traci z pola widzenia właściwego zachowania skazanego w warunkach izolacji, jego zaangażowania w proces resocjalizacji, utrzymywanie dobrych relacji z bliskimi oraz dystansowanie się od podkultury przestępczej. Może to w przyszłości być podstawą do pozytywnej prognozy. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.