Postanowienie II AKzw 1941/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1941/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego S. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 1 października 2015r. (sygn. akt III Ko 330/15) w przedmiocie warunkowego zawieszenia odroczonej kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 1 października 2015r.r. odmówił S. K. zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (art. 152 k.k.w.). Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. obrazę prawa, procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia , a zwłaszcza naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonania przez sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w błędnym stanowisku, co do oceny materiału dowodowego, a w szczególności uznaniu, iż dotychczasowy sposób życia skazanego nie daje podstaw do skutecznego twierdzenia o pozytywnej prognozie, co do jego dalszego zachowania w sytuacji, gdy skazany e okresie odroczenia kary pozbawienia wolności posiadał dobrą opinię potwierdzoną wywiadem środowiskowym, a także nie popełnił żadnego przestępstwa, jak również pracował, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w przyjęciu, że niezaistniały przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy postawa i warunki osobiste skazanego wskazują, iż odbywanie orzeczonej kary na takich zasadach będzie wystarczające do osiągnięcia wobec sprawcy celów kary. --- STRONA 2 --- W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego R. P. na uwzględnienie nie zasługuje. Owszem, sąd ten słusznie wyartykułował, iż omawiany przepis nie wprowadza żadnych dodatkowych przesłanek materialnych warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oprócz wymienionych w art. 69 – 70 k.k. Przedmiotem oceny sądu orzekającego na podstawie art. 152 może więc być jedynie to, co zdarzyło się po wydaniu wyroku, szczególnie w okresie odroczenia wykonania kary. Sąd powinien zatem ustalić, czy sposób życia i zachowania się skazanego po wydaniu wyroku, a zwłaszcza starania o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości (art. 53 § 2 i art. 69 § 2 k.k.) pozwala na inną niż w chwili wyrokowania, ocenę tego, czy warunkowe zawieszenie wykonania kary będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności - zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69 § 1 k.k.). zauważyć należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezsprzecznie wynika, iż dokonując ocen w tym względzie, sąd I instancji faktycznie wziął pod uwagę okoliczności, jakie miały miejsce po wydaniu wyroku w tej sprawie, mocą którego wymierzono skazanemu karę, której warunkowego zawieszenia domaga się on aktualnie. Jednak nie można zapomnieć o tym, że wobec skazanego wcześniej skazanego zastosowano już zawieszenie kary pozbawienia wolności w trybie art. 152k.k. postanowieniem z dnia 28 października 2013r. do sprawy Sądu Rejonowego w Kluczborku sygn. akt VI K 443/06. Okoliczności te świadczą o głębokim procesie demoralizacji oskarżonego, braku chęci zmiany postępowania i nikłych efektach procesu resocjalizacji. Twierdzenia, iż skazany zmienił system wartości i sposób myślenia są całkowicie gołosłowne, nie mają żadnego oparcia w materiale sprawy. Na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności zasługują jedynie sprawcy, co do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary, zostaną osiągnięte cele kary, a w szczególności, iż sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa. W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających w sposób przekonywający i wiarygodny budować przypuszczenie, iż w wypadku warunkowego zawieszenia kary w stosunku do S. K., cele kary zostałyby osiągnięte. Postawa skazanego i jego postępowanie, a także dotychczasowy sposób życia, tezie takiej przeczą. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż sąd I instancji prawidłowo dostrzegł brak podstaw do warunkowego zawieszenia jej wykonania. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak na wstępie