Postanowienie II AKzw 1938/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1938/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego A. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 października 2013r. (sygn. akt IV Kow 1945/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 października 2013r. odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego A. K. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego A. K. nie zachodzą ważne okoliczności natury rodzinnej i osobistej, które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w świetle trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. --- STRONA 2 --- Osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny (postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKzw 939/07, KZS 2008/5/96). Podkreślenia wymaga także fakt, że ciężar gatunkowy ujemnych konsekwencji osadzenia w zakładzie karnym, mogący skutkować udzieleniem przerwy, musi stanowić sytuację szczególną, taką, której poprawienie może nastąpić wyłącznie przez obecność skazanego i jego osobiste starania (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21). Podzielić należy ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do udzielenia skazanemu przerwy w karze z przyczyn rodzinnych i osobistych, gdyż sytuacja jego rodziny jest dość dobra. Nadto biorąc pod uwagę dane zawarte w wywiadzie przeprowadzonym przez kuratora sądowego nie ma gwarancji, iż skazany wykorzystałby przerwę w karze zgodnie z jej przeznaczeniem. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Pouczenie Na powyższe postanowienie zażalenie nie służy