Postanowienie II AKzw 1925/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1925/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. K. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 2009/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2009/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił P. K. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Sytuacja ojca i konkubiny skazanego jest stabilna. Posiadają oni samodzielny lokal mieszkalny i skromne środki na utrzymanie, które mogą być zwiększone poprzez zasądzenie alimentów od skazanego i pomoc MOPS. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tegoż orzeczenia, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu przez sąd a quo, iż: a) konkubina i córka skazanego zamieszkują w lokalu należącym do ojca skazanego, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wyraźnie wskazuje, iż lokal mieszczący się przy ul. (...) jest lokalem komunalnym, a nie własnościowym, a jedyną osobą której przysługuje tytuł prawny do lokalu jest skazany, b) konkubinie skazanego przysługują świadczenia z MOPS takie jak zasiłek rodzinny, dodatek mieszkaniowy lub świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje, że konkubina nie spełnia ustawowych przesłanek do otrzymania wyżej wymienionych świadczeń społecznych, a w konsekwencji na bezpodstawnym ustaleniu, że: --- STRONA 2 --- c) stan faktyczny niniejszej sprawy jest tożsamy ze stanem faktycznym stanowiącym kanwę wydania postanowienia w innej sprawie z wniosku tego samego skazanego zawisłej przed sądem a quo pod sygn. akt V Kow 1106/12/Pr, w ramach której sąd ten prawomocne odmówił skazanemu udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności – podczas gdy prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że od chwili prawomocnego zakończenia rzeczonego postanowienia o sygn. akt V Kow 1106/12/Pr sytuacja materialna najbliższych skazanego uległa znacznemu pogorszeniu w związku z utrata przez konkubinę skazanego dotacji czynszowej z MOPS w wysokości 390 zł, która to kwota stanowiła znaczącą część środków przeznaczonych na utrzymanie konkubiny skazanego i ich dziecka oraz że: d) w sprawie niniejszej brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skazanego o udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś – o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. K. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych. Tymczasem w niniejszej sprawie powyższe względy nie wystąpiły. Nie można tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może poprawić położenie materialne swoich najbliższych. Nie ma obecnie przeszkód, by konkubina skazanego podjęła starania o uzyskanie zatrudnienia. Wprawdzie obecnie ilość środków pieniężnych będących do jej dyspozycji uległa zmniejszeniu wskutek utraty dotacji czynszowej, to jednak jej możliwości w zakresie uzyskania dochodów wzrosły. Aktualnie ma ona zapewnione miejsce zamieszkania i wsparcie finansowe od ojca skazanego. Jej położenie materialne, choć nie jest korzystne, to jednak wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wykazanie aktywnych działań w kierunku podjęcia pracy pozwoliłoby jej zaś na podwyższenie standardów życia. Nadto wskazać należy, że skazany nie przedstawił promesy zatrudnienia, a jego plany zawodowe w okresie korzystania z przerwy w karze nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Przed osadzeniem nadużywał alkoholu i spożywał środki odurzające. Dotychczas nie odbył terapii odwykowej. Nie rokuje on zatem wykorzystania przerwy na polepszenie położenia materialnego swoich najbliższych. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu P. K. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.