Postanowienie II AKzw 1920/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1920/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego L. J. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia z 24 października 2013r. (V Kow. 2883/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 24 października 2013r. odmówił skazanemu L. J. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym podniósł, że po opuszczeniu zakładu karnego podejmie terapię dla osób uzależnionych od alkoholu i będzie przestrzegał porządku prawnego. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego jest bezzasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Brak jest natomiast podstaw do takiego przekonania odnośnie skazanego L. J., jeżeli uwzględni się, że był on wielokrotnie karany sądownie i korzystał już trzykrotnie z warunkowego przedterminowego zwolnienia (1998, 1993 i 1996r.). W tej sytuacji prognozowanie odnośnie przyszłego zachowania skazanego na wolności, musi być bardzo ostrożne, albowiem ewidentnie i wielokrotnie nadużył on okazane mu zaufanie, co powoduje, że obecne deklaracje skazanego nie są wiarygodne. --- STRONA 2 --- Powyższa postawa skazanego wskazuje, że prognozowanie odnośnie jego zachowania na wolności, na podstawie zachowania w trakcie odbywania kary oraz składanych deklaracji i zapewnień, jest zawodne. Popełnienie kolejnych przestępstw, mimo wcześniejszych warunkowych zwolnień, świadczy nie tylko o tym, że skazany zawiódł okazywane mu zaufanie, ale również o tym, że ma on lekceważący stosunek do porządku prawnego i orzeczeń sądowych. Podczas ostatniej izolacji nie wydarzyło się nic takiego, co mogłoby sprawić, aby kolejne warunkowe zwolnienie zakończyło się powodzeniem, tj. aby skazany nie naruszył więcej porządku prawnego. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy.