Postanowienie II AKzw 192/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 192/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez prokuratora w sprawie skazanego P. J. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2418/13/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014r. udzielił skazanemu P. J. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, iż w stosunku do skazanego P. J. zachodzą ważne względy rodzinne, a zwłaszcza konieczność opiekowania się przez niego rodzicami, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że nie zostały wyczerpane przesłanki udzielenia przerwy w karze. --- STRONA 2 --- W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez odmówienie skazanemu przerwy w karze. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić należy się z argumentacją zaskarżonego postanowienia, iż w zaistniałej sytuacji życiowej tyczącej najbliższej rodziny skazanego P. J. koniecznym było udzielnie mu przerwy w karze ze względów humanitarnych. Jak wynika z wywiadu przeprowadzanego przez kuratora sytuację rodzinną skazanego można określić jako trudną. Ojciec i babcia skazanego poważnie chorują i potrzebują opieki z jego strony. Wprawdzie materia będąca przedmiotem rozważań nie znalazła, jak do tej pory jednoznacznego stanowiska tak w judykaturze, jak i doktrynie, jednakże przyjąć należy, iż skoro u podstaw przepisów kodeksu karnego wykonawczego tyczących przerwy w karze legły względy natury humanitarnej, dla których wszakże ustąpić musiała nawet kardynalna zasada nieprzerywanego wykonania kary w rozmiarze orzeczonym przez sąd, to w sytuacji, gdy ewidentnie i bez żadnych wątpliwości zasługuje skazany na przerwę w karze, należy udzielić przerwy w karze. Przy czym istotne w przedmiotowej sprawie jest i to, że skazany ma bardzo dobra opinię z zakładu karnego. Pracuje poza zakładem karnym w systemie bez konwojowym i jego praca jest wysoko oceniana. Ponadto skazany P. J. otrzymuje regularne przepustki, co dwa tygodnie, w czasie których zachowuje się bardzo dobrze. Chętnie pomaga rodzicom, włącza się do prac domowych, jego zachowanie nie budzi żadnych zastrzeżeń, co zostało potwierdzone przez policję miejsca zamieszkania skazanego. W takich realiach sprawy stwierdzić trzeba, iż ważne względy rodzinne, o których mowa w przepisie art. 153 § 2 k.k.w. bez wątpienia uzasadniają udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary, albowiem w ocenie sądu sytuacja ta jest poważna i możliwa do poprawienia tylko poprzez osobiste starania skazanego. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.