Postanowienie II AKzw 1917/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1917/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego Ł. I. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013r. (sygn. akt V Kow 1738/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1738/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił Ł. I. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że skazanemu nie należy udzielić przerwy w wykonywanej karze pozbawienia wolności, podczas gdy za odmienną decyzją przemawiają ważne względy rodzinne skazanego, tj. jego skomplikowana sytuacja finansowa i rodzinna – nieuporządkowane sprawy alimentacyjne z małoletnimi synami skazanego, jak również niesformalizowany dotychczas związek z narzeczoną A. M., a także niezałatwione sprawy związane z ustaleniem miejsca pobytu oraz zameldowania, które skazany Ł. I. może uregulować wyłącznie osobiście i to podczas dłuższego okresu czasu przebywania na wolności podczas przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie przerwy Ł. I. w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym tylko poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku Ł. I. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skazany może zawrzeć związek małżeński w warunkach izolacyjnych. Korzystanie w tym celu z przerwy w karze nie jest zatem uzasadnione. Odnośnie woli regulowania zobowiązań alimentacyjnych stwierdzić należy, że skazany nie daje obecnie gwarancji wywiązania się z obowiązków w tym zakresie. Przed osadzeniem nie wykazywał żadnej aktywności w regulowaniu tych zobowiązań. Wysoce nieprawdopodobne jest zatem, by obecnie stan ten uległ zmianie. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody do udzielenia skazanemu Ł. I. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.