Postanowienie II AKzw 1916/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1916/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. Ł. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 6 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 1343/13/owz) w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 1343/13/owz odwołał warunkowe przedterminowe zwolnienie udzielone skazanemu J. Ł. i zarządził wykonanie wobec niego reszty nieodbytej kary pozbawienia wolności. Jako powód odwołania warunkowego zwolnienia Sąd I instancji wskazał, iż w okresie próby skazany uchylał się od wykonania nałożonych na niego obowiązków w postaci podjęcia pracy zarobkowej i leczenia odwykowego, a od czerwca 2013r. uchylał się nadto od dozoru. Powyższe postanowienie w całości w zażaleniu zaskarżył obrońca skazanego zarzucając: - odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, mimo braku dostatecznego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy dotyczących postępowania skazanego po opuszczeniu zakładu karnego, - naruszenie prawa do obrony skazanego poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez wysłuchania skazanego i należytego wyjaśnienia postępowania skazanego po opuszczeniu zakładu karnego, opierając się jedynie na wniosku kuratora sądowego. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż postawa skazanego J. Ł. w okresie próby świadczy o uchylaniu się przez niego od dozoru i nałożonych obowiązków, co w konsekwencji trafnie stało się przyczyną odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 160 § 1 pkt 3 kkw. Nie można podzielić zarzutu skarżącego, że okoliczności sprawy dotyczące postępowania skazanego po opuszczeniu zakładu karnego nie zostały wyjaśnione przez Sąd I instancji w sposób wystarczający, by na ich podstawie wydać rozstrzygnięcie. Błędne jest założenie skarżącego, że to sąd winien „dociekać co w rzeczywistości dzieje się ze skazanym”, gdy nie stawił się on na posiedzeniu w sprawie odwołania warunkowego zwolnienia. Nie ulega wątpliwości, że to na skazanym ciąży obowiązek nie tylko informowania, ale również uzyskania zgody sądu na zmianę stałego miejsca pobytu (por.: art. 169 kkw). Tymczasem skazany zerwał kontakt z kuratorem w czerwcu 2013r., uniemożliwiając tym samym wykonywanie dozoru. Kurator próbował ustalić miejsce jego pobytu, nie zdołał jednak podjąć kontaktu ze skazanym. Nie było przeszkód, by skazany poinformował kuratora o swoich problemach z miejscem zamieszkania, na które obecnie skarżący wskazuje w zażaleniu. Świadomie jednak tego nie zrobił. Nieobecność skazanego J. Ł. na posiedzeniu w przedmiocie odwołania warunkowego zwolnienia nie była zatem przeszkodą do rozpoznania sprawy. Skazany został bowiem prawidłowo zawiadomiony (art. 161 § 1 kkw w zw. z art. 22 § 1 i § 1a kkw). Takie działanie sądu nie naruszyło w żaden sposób prawa skazanego do obrony. Nadto wskazać należy, że skazany nie spełnił prognoz i oczekiwań, jakie wiązano z jego warunkowym zwolnieniem również w świetle nie wywiązywania się z obowiązku zatrudnienia i podjęcia leczenia odwykowego. Wprawdzie w październiku 2013r. uzyskał pracę, to jednak jego wcześniejsza postawa odnośnie poszukiwania zatrudnienia wskazywała na lekceważący stosunek do nałożonego obowiązku. Jego zmiana postawy w tym zakresie nie jest zatem przekonująca. Nie można tracić z pola widzenia, że skazany w dalszym ciągu nie rozpoczął terapii odwykowej. Wbrew zakazowi spożywa alkohol, czego dowodem było ukaranie go mandatem za spożywanie powyższego środka w miejscu publicznym. Sąd Okręgowy właściwie uznał, że uchylanie się przez skazanego od dozoru i wykonywania nałożonych obowiązków w pełni uzasadnia odwołanie warunkowego zwolnienia. Mając na uwadze powyższe, postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.