Postanowienie II AKzw 191/20 Dnia 27 maja 2020 r. Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w R. na posiedzeniu w składzie

--- STRONA 1 --- ] . . Sygn. akt II AKzw 191/20 Dnia 27 maja 2020 r. Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w R. na posiedzeniu w składzie: NWN e przy udziale Prokuratora Prokuratury '(...) w R. -JD. po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. $. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt II 1 Kow 150/20/wz o odmowie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 1 k.pk. i art. 624 $ 1 k.pk. wzw.zart1$2kkw. postanawia: l. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt II 1 Kow 150/20/wz Sąd Okręgowy w Rzeszowie odmówił skazanemu K. S. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, uznając, że brak jest po stronie skazanego pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej. Powyższe postanowienie zaskarżył zażałeniem obrońca skazanego K. S., podnosząc następujące zarzuty: - zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, mającej wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a konkretnie obrazy przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. - poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia --- STRONA 2 --- . N z pominięciem okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie takich okoliczności, że: skazany wykonał w znacznej części obowiązki naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami oraz czynił starania o ustalenie danych pokrzywdzonych, przestępstwa popełnił kilkanaście lat temu jako osoba młodociana i od tamtej pory nie wchodził w konflikt z prawem, dobrowolnie zrezygnował z zasady specjalności (i tylko dlatego odbywa obecnie karę łączną 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności), nadto bardzo dobrze wywiązuje się z obowiązków pracowniczych w zakładzie karnym i ma zapewnioną pracę po wyjściu na wolność; - zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mającego wpływ na treść tego orzeczenia, a polegającego na ustaleniu braku aktywności skazanego w procesie resocjalizacji, podczas gdy w istocie K. S. maksymalnie wykorzystuje otrzymane możliwości resocjalizacji poprzez branie udziału | w terapii odwykowej oraz różnorodnych konkursach, świadczenie pracy w trakcie odbywania kary, a także poprzez pisanie książki; - naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 4 $ 1 k.k.w. w zw. z art. 3 k.k. i art. 40 Konstytucji RP oraz wynikającej z tych przepisów zasady humanitaryzmu, zakazu nieludzkiego i poniżającego karania - w następstwie przyjęcia, że skazany powinien odbyć karę w całości z uwagi na to, że w przeszłości odwołano mu warunkowe przedterminowe zwolnienie, a do wykonania obecnie odbywanej kary sprowadzony został w oparciu o (...) Nakaz Aresztowania. W zażaleniu obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia z wykonania reszty kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata, z jednoczesnym zobowiązaniem skazanego do podjęcia pracy zarobkowej i powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego K. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący ustalił okoliczności istotne dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a z poczynionych ustaleń wyciągnął trafne wnioski. Na aprobatę w postępowaniu odwoławczym zasługuje konkluzja, że na obecnym etapie wykonania kary brak jest jeszcze podstaw do uzasadnionego przekonania, że skazany będzie przestrzegać porządku prawnego w przypadku wcześniejszego opuszczenia zakładu karnego. Aby skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia muszą być spełnione przesłanki z art. 77 $ 1 k.k., i. pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna co do funkcjonowania skazanego w warunkśch wolnościowych, budowana w oparciu o jego postawę, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie się skazanego po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary. Dopiero wypadkowa tych wszystkich czynników prognostycznych może doprowadzić do wniosku o poddaniu skazanego próbie w ramach instytucji warunkowego zwolnienia. Trzeba jednak w tym miejscu wyraźnie zaakcentować, że nawet spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek nie obliguje Sądu, lecz jedynie stwarza mu fakultatywną możliwość udzielenia warunkowego zwolnienia. Nie kwestionując istnienia szeregu okoliczności przemawiających za budowaniem korzystnej dla skazanego prognozy kryminologiczno — społecznej (np. bardzo dobre zachowanie trakcie odbywania kary, aktywny udział w terapii, posiadanie konkretnych planów na przyszłość), należy też pamiętać o istotnych okolicznościach mających wydźwięk negatywny dla K. S., a związanych z jego postawą i zachowaniem się po popełnieniu przestępstwa. Wyroki skazujące K. S. zapadły w latach 2003-2005. Do ich wcześniejszego wykonania nie doszło tylko z tego względu, że skazany wyjechał za granicę i przez wiele lat ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości (co sam przyznał na posiedzeniu przed Sądem 1 instancji — k. 44). Do rozpoczęcia odbywania kary również nie doszło w następstwie dobrowolnej decyzji skazanego, lecz z uwagi na skutecznie zastosowaną procedurę poszukiwania go Europejskim Nakazem Aresztowania. Należy też pamiętać, że skazany korzystał już w przeszłości | + z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, nie wykorzystując jednak udzielonego mu kredytu zaufania i powracając do zakładu karnego. --- STRONA 3 --- / F/ / - j . / Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, że pochopne udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia nie może być swoistą formą nagrody dla skazanego za skuteczne ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości i odwlekanie momentu rozpoczęcia odbywania kary. Premiowanie takiej osoby dobrodziejstwem nazbyt szybkiego warunkowego zwolnienia byłoby sprzeczne z jej wychowawczymi celami i stanowiłoby zaprzeczenie wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza w sytuacji, gdy po stronie skazanego zachodzi obawa, że krytyczna autorefleksja w odniesieniu do popełnionego czynu i własnego postępowania jest werbalizowana tylko instrumentalnie na potrzeby uzyskania korzystnej decyzji procesowej. Wydaje się, że w realiach przedmiotowej sprawy są to okoliczności słusznie ocenione przez Sąd I instancji jako sprzeciwiające się udzieleniu warunkowego zwolnienia. Uszło uwadze skarżącego, że skazany K. S. nie jest przypadkowym sprawcą przestępstwa. Był on bowiem wielokrotnie karany za poważne przestępstwa przeciwko zdrowiu i mieniu, w tym również za czyny popełniane w warunkach recydywy z art. 64 $ I k.k. Uzasadniona jest zatem obawa, że brak poszanowania dia zasad porządku prawnego został u skazanego silnie utrwalony, a w konsekwencji do budowania pozytywnej dla skazanego prognozy kryminologiczno - społecznej podchodzić należy z dużą dozą ostrożności. Za nieuzasadniony, a wręcz niezrozumiały uznać należy zarzut niehumanitarnego wykonywania kary wobec K. S., a tym bardziej zarzut sugerujący nieludzkie i poniżające traktowanie skazanego. Sam autor zażalenia nie wskazał zresztą kiedy i jakie prawa skazanego miałyby zostać naruszone w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wynika aby Sąd I instancji odmawiał skazanemu prawa do skutecznego ubiegania się o warunkowe zwolnienie przed końcem kary. Zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie Sądu I instancji podjęte zostało na prawie 15 miesięcy przed końcem kary i nie zawiera sugestii, że skazany powinien odbyć karę pozbawienia wolności w całości. Całokształt okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skazanego, wbrew twierdzeniom skarżącego, został uwzględniony przez Sąd I instancji, a wynika to z lektury uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Żadnej z tych okoliczności Sąd I instancji nie wyolbrzymił, jak również nie zmarginalizował jej znaczenia. Tym samym niekorzystnej dla skazanego oceny końcowej, odmawiającej mu warunkowego zwolnienia na obecnym etapie wykonania kary, nie można postrzegać w kategoriach oceny dowolnej lub jednostronnej, a w konsekwencji pozostaje ona pod ochroną zasady swobodnego uznania sędziowskiego i nie narusza zasady obiektywizmu. 'W świetle całokształtu naprowadzonych powyżej okoliczności i ustaleń zażalenie obrońcy skazanego K. S. nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd odwoławczy działał w oparciu o art. 437 $ 1 k.psk., który to przepis z mocy art. I $ 2 k.k.w. znajduje swoje posiłkowe zastosowanie także w postępowaniu wykonawczym. Zwalniając skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd działał w oparciu oprzepisy * art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w., mając na uwadze, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla skazanego obowiązkiem nazbyt uciążliwym w świetle jego aktualnej sytuacji rodzinnej i ekonomicznej.