Postanowienie II AKzw 1905/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1905/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego J. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 28 października 2013r. (sygn. akt IV Kow 2263/13/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 28 października 2013r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kar skazanemu J. C.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego J. C. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 151 § 1 k.k.w., które --- STRONA 2 --- mogłyby warunkować zastosowanie względem niego w dalszym ciągu przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Nie negując kłopotów zdrowotnych J. C. stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby, na którą cierpi J. C. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Zarówno sąd pierwszej instancji, jak też Sąd Apelacyjny nie podważa faktu, że stan zdrowia skazanego, wymaga poddania się operacji usunięcia gwoździa stabilizacyjnego. Podkreślić jednak trzeba, że obecnie nie ma przeszkód, by konieczne zabiegi były wykonane w warunkach więziennej służby zdrowia. Podstawą udzielenia przerwy nie może być w szczególności fakt, że skazany odmawia poddania się operacji w warunkach więziennej służby zdrowia i wyraża zgodę jedynie na leczenie w warunkach wolnościowych, gdyż postawa taka świadczy jedynie o próbie wymuszenia korzystnej dla siebie decyzji sądu, nie jest natomiast podyktowana faktycznymi rokowaniami co do wyników leczenia. Z uwagi na to, że skazany ma zapewnioną w zakładzie karnym opiekę medyczną, zaś dalszy pobyt w zakładzie karnym nie stanowi zagrożenia dla jego życia i zdrowia, udzielenie przerwy nie jest zasadne. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pouczenie Na powyższe postanowienie zażalenie nie służy